Haar smalle, witte, dooraderde handen liggen stil in haar
schoot. Ze mogen nu rusten van een leven lang hard werken. Vroeger stonden haar
handen nooit stil, ze deed de was nog op de hand, ze draaide de zware slinger,
ze haakte, breide, kookte en bakte lange jaren. Haar handen zorgden, streelden
en troostten. Slaan hebben haar handen nooit gedaan.
Ik kon niet slapen. Hebben ze me tóch weer geraakt. Ik dacht dat ik af was van dat nederige gevoel, van die vervelende puberale spanning voor, tijdens en vooral na alles wat er gebeurde. Ik hoopte zo dat ik de moed had om gewoon even een babbeltje met ze te maken, en om ze heel terloops nog even te vertellen…
De decembermaand is voor velen geen feestmaand, ondanks dat de media ons dat wil laten geloven. De commercie doet er vrolijk een schep bovenop en heel Nederland koopt zijn/haar geluk met mooie kleding, dure cadeaus, luxe eten en wat dies meer zij. Onder die glitterlaag gaan vaak eenzaamheid of anderszins gevoelens van onvrede schuil en ondanks alles dreigt dat soms…
