Venlo - Psychiatrisch patiënten die een gevaar vormen voor zichzelf of voor anderen, worden in acute situaties veelal in een separeerruimte geplaatst. Dit levert hen en hun omgeving niet zelden een indringende en traumatische ervaring op. Separatie heeft echter geen therapeutische betekenis, omdat het niet bijdraagt aan de genezing van de patiënt.
Voor GGZ Noord- en Midden-Limburg was dit aanleiding om in 2006 te starten met het project SMAKK (Separatie Minder Anders Korter en Kundiger).
Het project SMAKK heeft als doel het separeerarm verplegen te bevorderen en de deskundigheid van medewerkers in het omgaan met separaties te vergroten. Met separeerarm verplegen wordt gedoeld op het minder vaak èn minder langdurig plaatsen van patiënten in separatieruimtes.
RCG Venlo (Regionaal Centrum voor GGZ) legt de lat echter nog wat hoger: voor hen staat SMAKK ook voor een andere benadering, een andere manier van denken over het bieden van zorg aan psychiatrisch patiënten. Belangrijk uitgangspunt hierbij is het vroegtijdig herkennen of zelfs voorkomen van mogelijke escalaties en te zoeken naar alternatieven voor separeren.
In dit kader worden er inmiddels allerlei veranderingen doorgevoerd zoals het bieden van een duidelijkere dagstructuur en het begeleiden van de patiënten naar de therapieën. Daarnaast tonen de medewerkers meer betrokkenheid bij de bezigheden van de patiënten en zorgt een gestructureerde taakverdeling voor meer ruimte om daadwerkelijk bij de patiënten in de groep te werken.
Tot nu toe zijn de resultaten veelbelovend; er is intensiever contact met de patiënt waardoor agressie, stress en escalaties, met separatie als laatste noodgreep, naar verwachting steeds vaker voorkomen kunnen worden.
Een cliënt van mij was ernstig depressief en kwam nauwelijks nog haar bed uit. Ze had tijdelijk geen werk, geen relatie, weinig vrienden, en met de aanhoudende kou was zelfs een korte wandeling al bijna niet meer te doen. Als therapeut is het moeilijk om iemand perspectief te bieden als iemand dat perspectief echt niet kan zien. Eigenlijk was ze…
Ik zit alleen op de gang in een psychiatrisch ziekenhuis. De meesten zijn naar bed en de gangdeuren zijn gesloten. Ik haat het dat ze ’s avonds de gangen afsluiten. Ik kijk naar het slot van de deur. Dat lukt nooit om hem open te krijgen. Wat nu? De muren en ramen komen op me af. Ik word gek. “Welterusten!”,…
