Gestagneerde rouw overgegaan in depressie

Ik heb een vrouw van middelbare leeftijd in behandeling, die kort geleden haar 15-jarige dochter is verloren aan een hersentumor. Het is een vrouw die altijd sterk was en zeer zorgzaam voor anderen (boodschappen vanuit het verleden dat de ander altijd belangrijker is) die in korte tijd zeer veel heeft meegemaakt. Naast het overlijden van haar dochter werd haar moeder dement, kreeg haar vader kanker en is ADHD vastgesteld bij haar zoon. Ze heeft haar dochter tot het einde toe zelf verzorgd en heeft al die tijd geen traan gelaten. Ze kwam voor hulp met milde depressieve klachten, geen vitale kenmerken, maar wel emotionele vervlakking (niet kunnen huilen, geen plezier meer hebben). Cliënte gebruikt al jaren Anafranil. Er was sprake van een gestagneerde rouw. Cliënte was niet in staat om op de slaapkamer van haar dochter te komen, haar spullen aan te raken (laat staan weg te doen) en echt naar foto's te kijken (sloot zich dan af zodat emoties niet binnen kwamen). Geen schuldthema's, wel waarom-vragen. Niet in staat te huilen.
Ik heb haar partner betrokken bij enkele gesprekken rondom psycho-educatie en ben begonnen met gedragstherapeutische rouwverwerking. Graduele exposure met behulp van haar echtgenoot.
Cliënte zakt echter verder weg in haar depressie. Het affect is volledig vlak, maakt geen oogcontact meer, verlies van interesse en het activiteitenniveau daalt. Vitale kenmerken komen meer op de voorgrond. Geen suïcidegedachten. Omdat de Anafranil niet goed werd gebruikt is de spiegel geprikt, welke te hoog was. de dosis is nu verlaagd.
Ik vraag me echter af of ik moet doorgaan met exposure nu de depressie zo diep wordt. De gesprekken met echtgenoot zijn nu afgesloten, ik ga individueel met mevrouw verder. Wie heeft suggesties?