Virtueel discussiëren

Ooit wel eens gereageerd op een artikel of column op internet? Kan ik iedereen aanraden. Wie in de veronderstelling verkeert dat een mening ertoe doet, krijgt aldus een lesje in bescheidenheid. Zo zal de schrijver van het betreffende artikel nooit reageren. In die zin is het bij voorbaat al vergeefse moeite. De mogelijkheid tot reageren lijkt louter bedoeld de lezer de indruk te geven dat hij of zij een bijdrage kan leveren aan het debat.

Het in alle talen zwijgen van de schrijver, wordt ruimschoots gecompenseerd door beroepsreageerders. Zo gaf ik commentaar op een artikel over de verkiezingsuitslag van 9 juni en de aanhang van Wilders. Ik meende een duit in het zakje te moeten doen met de aanvulling dat de meeste mensen die op de PVV gestemd hadden wel eens van een koude kermis thuis zouden kunnen komen. De vrijheid die Wilders zo hartstochtelijk zegt te verdedigen, staat misschien juist op gespannen voet met de problemen waar zijn stemmers tegenaan lopen: 'Met hun stem op Wilders geven ze uiting aan de onvrede over een wereld waar ze geen touw aan vast kunnen knopen. Een wereld waarin hun baan steeds op de tocht staat, waarin het bedrijf waar ze werkzaam zijn in een voortdurende staat van reorganisatie verkeert ondanks het feit dat het goed gaat en waarin ze door globalisering, neoliberalisme en doorgeschoten marktwerking het gevoel hebben geen greep op hun leven en toekomst te hebben. Wat heb je dan aan keuzevrijheid als je uiteindelijk niets te kiezen hebt?'

Tot zover weinig aanstootgevends. Ik had alleen niet moeten vervolgen met de mededeling dat Wilders niets bijdraagt aan de oplossing van de problemen van die kiezers, maar de tegenstellingen alleen maar zal vergroten, terwijl we niet eens weten door wie hij wordt betaald en dus ook niet weten welke driedubbele agenda hij heeft.

Dat had ik nu niet moeten schrijven. Tegenspraak is bepaald niet gewenst.

Je wordt eerst meewarig te kakken gezet als een representant van de links kerk: weet je dan niet dat met steun vanuit dit of dat land en in opdracht van dit of dat haatdragend regime (veelal gesitueerd in het Midden-Oosten) 'de vijand' een vijfde colonne op de been brengt teneinde het vrije westen van binnen uit te hollen en rijp te maken voor invoering van de sharia en de kolonisering van de westerse vrije geest. Dit wordt in één adem gekoppeld aan de klimaatmaffia en het feit dat wij – op onze eigen snelwegen nota bene – niet harder mogen dan 120 km/u.

Alles is namelijk één gigantisch complot, een linkse samenzwering. Je ruikt de zwavellucht van kilometers ver. Er is sprake van groot, gigantisch onrecht. Alles door vervloekte linkse politici die mooi weer spelen met de centen van hardwerkende en bovenal wakkere Nederlanders.

Venlo calling.

Want naast hun onbeholpen taalgebruik hebben de meeste @respondenten het volgende gemeen: de creatieve manier waarop ze alles wat mis is in de wereld op wonderbaarlijke wijze met elkaar verknopen en vooral de behoefte om aan alle misstanden een einde te maken door onbeperkte volmachten te geven aan een sterke man.
Ieder verder verweer was zinloos. Ik zat nu plots in de beklaagdenbank en iedere volgende @reactie bracht een tsunami aan beschuldigingen teweeg.
Gelukkig biedt internet een achterdeurtje: jezelf gewoon monddood maken.

Het lijkt een illusie te denken dat internet leidt tot dialoog, kennisvermeerdering, inzicht en verdieping. Alles wat gekend zou kunnen worden, wordt massaal genegeerd, zodra het niet strookt met de eigen opvatting.Tegelijk is heteen zwart gat waarin alles verdwijnt en nooit meer bovenkomt, een regelrecht oubliëtte. Een week, hooguit twee, gist, borrelt en bruist het, maar dan is het voorbij en begint het verhaal van voor af aan. Ideaal voor mensen die nogal kort zijn van memorie en dito aandachtsboog.

Ik heb wel eens gedacht dat het geschreven woord er daadwerkelijk toe deed. Dat het de moeite waard was ergens over na te denken en je bezwaren zorgvuldig te formuleren. Kwam je er niet uit dan bestond er ook nog zoiets als een prullenbak. Daarin verdween het meeste wat je schreef, voordat je de ideale brief had die begon met: 'Geachte redactie'.

Die brief moest je vervolgens posten. Dat betekende naar buiten, het daglicht in. Als het slecht weer was, liet je de brief wel eens liggen voor de volgende dag, of je vergat hem überhaupt en vond hem weken later terug, inmiddels een vodje in de binnenzak.
Opsturen had dan geen zin meer. De discussie was toch allang verlopen.

Dat was eigenlijk niet eens zo belangrijk, omdat je wist dat negenennegentig van de honderd keer je brief toch niet geplaatst zou worden. De bevrediging zat er voornamelijk in dat je je gedachten op papier had gezet en wist dat jij het toch beter wist.
Tegelijk wist je dat het er niets toe deed.