Vergeten

Enkele dagen voor de zomervakantie maakte ik een lijstje met gebruikersnamen en wachtwoorden van de websites die ik regelmatig bezocht. Zo zouden ze niet geruisloos uit het geheugen verdwijnen tijdens de computerloze vakantie. Ik verstopte het lijstje in een boek waarvan ik dacht dat de titel het terugvinden gemakkelijk zou maken.

Mooi niet dus. Aanvankelijk miste ik het lijstje helemaal niet en toen ik het na enige weken nodig had, leidde niets meer naar de boektitel.

We weten wel wat we vergeten, maar niet waar.

De keerzijde van vergeten is herinneren.
Soms zijn er dingen die je helemaal niet wilt herinneren en zich toch aan je opdringen.
Dat is vervelend. Bijvoorbeeld als het een debiel deuntje van Bassie en Adriaan betreft. Toen mijn dochter nog een schattige kleuter was, heb ik dit alles vele malen moeten aanhoren. Nu tien jaar later - mijn dochter inmiddels een schattige puber - klinkt het ineens, plop, tijdens het werk in mijn hoofd: Dag vriendjes, vriendiiiiiiinnetjes, we gaan er weer vandoor…

We slaan wat op en van het meeste zijn we ons ook nog nauwelijks bewust. Wat rest er bijvoorbeeld van een dag? Als ik op zondagavond niet direct de slaap kan vatten, sla ik wel eens een bladzijde open op een gebeurtenis van die dag en laat dat in gedachten de revue passeren als alternatief voor het schaapjes tellen.
Het rondje hardlopen van die ochtend is een dankbaar item.
Hardlopen is een vermoeiende, maar geestelijk weinig enerverende bezigheid. Omdat ik niet ver van de Willemsbrug in Rotterdam woon, kies ik op zondagochtend vaak de route die over deze brug, het Noordereiland en vervolgens de Erasmusbrug gaat. Het verkeer is dan nog beperkt; de hordes funshoppers die de Maasboulevard verstoppen en de binnenstad terroriseren moeten nog even wachten voordat de winkels opengaan.
Dat terughalen van gebeurtenissen in het nachtelijk donker lukt niet helemaal in real-time, maar wel met verrassend veel details aan de route, het weer, gedachten en gebeurtenissen. Het lijkt of de geleverde lichamelijke inspanning het geheugen extra impulsen geeft alles zo nauwgezet mogelijk op te slaan.

Ik zie weer de fietser die tegen wind met veel moeite de Willemsbrug opploetert en vlak voor de top helemaal stilvalt en mopperend afstapt. Ik haal de gezichten en kleurrijke jogginpakjes van de lopers in tegengestelde richting weer kraakhelder voor de geest. Ook komen mijn gedachten bij de laatste loodjes voor ik de top van de Erasmusbrug heb bereikt en begin aan de afdaling. Kijk, het zonnetje breekt ineens tussen de herfstwolken door en tegelijk schiet mij te binnen dat ik op dat moment dacht: bij thuiskomst even opzoeken hoe die schilder ook alweer heette die van die mooie herfstluchten kon schilderen. Helemaal vergeten op te zoeken natuurlijk, maar de intentie is tenminste bewaard gebleven.
In de middeleeuwen kenden ze het verband tussen onthouden en een flink pak slaag. Boodschappers die een bericht moesten overbrengen naar een familielid of bevriend vorst aan de andere kant van het land, kregen, nadat zij het uit hun hoofd hadden geleerd, een flinke aframmeling. Dat hielp ze onthouden.
Een knap staaltje toegepaste psychologie bleek later. Van een pijnlijke of traumatische gebeurtenis herinnert men zich vaak niet de gebeurtenis zelf, maar wel wat eraan vooraf ging.

De eindsprint van mijn ochtendloopje is misschien zoiets als de aframmeling van de middeleeuwse boodschapper. Dat is het moment waarop ik alles op alles zet om de imaginaire finishlijn in een mooie tijd te bereiken. Of het gelijk staat aan een traumatische ervaring is nog maar de vraag, maar feit is wel dat het lichaam er op dat moment de brui aan wil geven. Alle spieren en organen hebben maar een wens: onmiddellijk stoppen!
Kijk, daar ging het dus fout met het lijstje. Na het verstoppen had er even flink de knoet over mezelf gemoeten…

< Vorige		Volgende >