Van harte!?

Ooit weleens meegemaakt dat iemand je een hand weigerde? Ja ok, de imam in de moskee die Rita’s uitgestoken hand niet wilde schudden kennen we. Maar goed, dat was uit geloofsovertuiging en daarmee goed verklaarbaar.

Dat het ook in het bijzijn van ‘gewone’ Nederlanders gebeurt is voor mij nieuw. Het betrof een diploma-uitreiking van zowel bachelor- als masterstudenten op een universiteit in Nederland. Nadat de bachelorstudenten aan bod waren geweest in de vorm van een drie-eenheid met elke student in een paar regels een verhaaltje horende met als uitdaging van de begeleider ‘hoe laat ik merken dat ik én heel betrokken was bij de student én ik deze goed werk zag afleveren terwijl ik deze amper kan onderscheiden van de andere twee’, waren de masterstudenten aan de beurt. Vol trots werden ze nu één voor één naar voren gevraagd. Woorden als ‘doorzetter’, ‘nauwkeurig’, ‘kundig’ en ‘gedreven’ passeerden meermaals de revue. Niet geheel onlogisch dat je na deze lovende woorden zoveel mogelijk betrokkenen van de examencommissie wilt bedanken. Niets houd je tegen hiervoor, toch? Nee, dat dacht ik ook. Niets bleek minder waar. Een willekeurige masterstudent was vol enthousiasme op de gehele examencommissie afgestapt en stak zijn hand uit. In plaats van een wederzijds handgebaar liet het lid van de examencommissie een afkeurende blik zien. Lichtelijk ontzet liep de student gauw naar de vrouw die daadwerkelijk zijn diploma uitreikte. Gelukkig, hij mocht z’n hand wel aan haar uitsteken. De studenten die hierop volgden liepen – waarschijnlijk om zich een afkeurende blik met bijbehorende gene te besparen- na hun speech gelijk naar de ‘diploma-mevrouw’.

Desondanks zat ik met angst en beven in de zaal. Mijn vriend, immer welgemanierd, was vast beraden om de gehele commissie een hand te geven na het aanhoren van zijn praatje. Eenmaal aan de beurt zat ik vol spanning toe te kijken. Wat schepte mijn verbazing? De gehele commissie stond op en gaf mijn vriend een hand. Gelijk kwam de verklaring dat dit ritueel alleen voor de cum laude-afgestudeerden geldt.

Erg krom als je het mij vraagt. Uiteraard, onderscheid moet er zijn. Echter, het niet feliciteren van een universitair masterdiploma vind ik van disrespect getuigen. Zeker met de wetenschap dat iedereen tijdens de ceremonie–ook de niet cum laude geslaagden- gelauwerd werd met mooie woorden die, zo mag ik hopen, enige kern van waarheid bevatten. Iemand met net iets minder hersens- om het zo maar even te noemen- kan wellicht harder gewerkt hebben en dan degene die op z’n sloffen cum laude haalt. Talent is mooi, maar doorzettingsvermogen en daarmee alles uit jezelf halen is toch ook wat waard? Dat daar geen handje schudden vanaf kan….