Onzichtbaar aanwezig

Hoe vaak het ook gebeurt, wennen doet het nooit. Het is ook dit keer niet eens iemand die ik persoonlijk ken. Desondanks raakt het mij diep in mijn hart. Jezelf van het leven beroven is niet alleen een verschrikkelijk feit, maar de daad ervan zegt tevens veel over de grote hoeveelheid schijn waarmee de wereld omgeven is. Een schijnwereld waarin de automatische gedachte dat ‘alles voor elkaar’ strookt met ‘gelukkig zijn’ gemeengoed lijkt. Nu is men er tegenwoordig steeds meer van overtuigd dat deze relatie niet zo eenduidig meer is als wordt aangenomen, maar de huidige schok van het overlijden van Antonie geeft hoe dan ook aan dat er nog veel ‘te behalen’ is op dit terrein. Natuurlijk, ingewijden zullen weten dat het met Antonie al maanden niet goed ging. Maar goed, het merendeel van Nederland kreeg de afgelopen tijd een ander beeld voorgeschoteld.

Begrijpelijk? Aan de ene kant niet. Er wordt door de media dikwijls een beeld neergezet van dat alles in de showwereld fantastisch is en dat de mensen die erin werken geweldig zijn. Hoe contrasterend is het dan als je een enkele keer van een artiest hoort dat het niet zo goed gaat, en dan bedoel ik echt niet goed. Dat is  moeilijk te rijmen nietwaar? Dat doet toch geen recht aan de persoon in kwestie? Wat is het doel van dit zwart/witte imago? Uiteraard, wij hoeven niet alles te weten wat er speelt bij artiesten, maar als er één ding zeker is, is dat artiesten fans nodig hebben. Deze verkrijg je natuurlijk vooral door aandacht, wat je vervolgens genereert door jezelf als een sterk persoon te poneren. Niet geheel onlogisch dus dat je van de media een ander beeld krijgt voorgeschoteld dan de ‘werkelijkheid’.

Hiermee kom ik gelijk op de positieve kant van het beeld van de media: met een zekere ‘schijnhouding’ de aandacht van het publiek trekken en zo fans. Zo bezien lijkt het gebeurene iets waarbij de media een grote rol hebben gespeeld. Echter, de zender, in dit geval Antonie, zal hierbij ook invloed hebben gehad. Mensen die depressief zijn, zullen daar allerminst trots op zijn en proberen de buitenwereld dan ook vooral te laten zien dat ze zich verre van neerslachtig voelen. Niemand, en zeker een man niet, zal het doel ervan zien zich zo kwetsbaar op te stellen. Je bent immers een artiest, een ster. Alle energie gaat zitten in het tonen van een dergelijk imago. Maskers worden te pas en te onpas opgezet. In die zin heb ik enorm te doen met Antonie. Natuurlijk, het is zijn keus om artiest te zijn, maar de druk moet voor hem onmetelijk zijn geweest, tenzij hij een heel ander vak was gaan doen. Maar ja, als je roeping ergens ligt, dan kun je toch niets anders doen dan deze volgen?

Zo beschouwd voeren de mensen in de showbizz dus ook gewoon hun vak uit. Niet meer dan dat. Het beeld wat je ervan meekrijgt heeft een bepaald doel. Net zoals dat je je bij een beroep als psycholoog rustig en beschouwend opstelt en je bij onderzoeker vooral de expert wil uithangen, bestaat het uiterlijk vertoon van een artiest –kort gezegd- vooral uit het spelen van een (rising) star. Probeer hier als fan doorheen te prikken en een artiest niet als een heilige te zien. Je bent als ster niet automatisch gelukkig(er). Uiteindelijk zijn het ook gewoon maar mensen…