Liturgisch lethargie

Het is feest. Uw supermarkt is er vrij duidelijk in. U moet alleen nog even kiezen op welke, smaakvol voorverpakte wijze u het wenst te consumeren. Ik ben inmiddels al een keer of drie op een goed geplaatste kerstboom ingelopen tijdens mijn dwaling tussen de flagrant flanerende gelukkigen. Waar volk en vaderland tot vrolijk gezang en gebraad overgaan, lijk ik bij deze polonaise maar geen aansluiting te kunnen vinden. Elke kerstboodschap brengt mij dichter bij het verboden gemoed. Het stille niet te genieten.

Daar ligt dan ook direct de tekortkoming. De sleutel tot overleving lijkt ook hier in het delen te liggen. Op zijn minst van het leed en de last. Voor de enkeling die de zo kunstig geschapen sfeer doet afdwalen ligt vereenzaming in het verschiet. De chagrijn schijnt niet gezellig te zijn. En eenzaam zijn deze dagen nauwelijks door te komen. Gezellig samen is namelijk voorschrift. Dat blijkt alleen knap lastig. Daarnaast voelt werkelijk een ieder de behoefte te vragen wat u denkt te gaan doen deze dagen. Nooit is men zo geïnteresseerd in uw vrijetijdsbesteding als juist nu. Het valt onder vergelijkend waren onderzoek. Er blijken strenge criteria voor de zo verwenste gelukkige feestdagen. Uw leed wordt prooi voor een ieder op zoek naar een gunstig contrast. Als het verantwoorde u ontbeert zet dat onontkoombaar de toon voor de overige ontberingen.

Toch is een dergelijke consistentie eerder uitzondering dan regel in het december debacle. De tegenstrijdigheden vechten om voorrang. Lekker eten met Sonja Bakker, gezellig met de familie bij elkaar, genieten van een dagje met z’n tweeën. Dat dualisme drijft zonder meer tot weerzin. U dient het zelf gezellig te maken en dat vervolgens anderen mee te delen. Spijs en vree tot u onder de boom het nut niet meer ziet. Naar beproefd calvinistisch model een utopisch kastijden van lichaam en geest.

Het enige wat ons voortdrijft is het geweten licht aan het einde van de tunnel. De overtuiging dat na het familiebezoek het thuis weer even meevalt. Niets is zo helend als een vergelijking met zwagers en schoonzusters. Geen besef zo bevrijdend als de wetenschap weer naar je eigen problemen te mogen terugkeren. Het is het drama van het amateurtoneel. Dat kent alleen maar slachtoffers. Gewoon meedoen met het leed meten dus. Dan levert ook hier de slijtageslag een Pyrus overwinning. Het blijkt altijd beroerder te kunnen.