Linkse en rechtse breinen

Volgens neurowetenschapper Victor Lamme in het televisieprogramma 'Labyrint' kenmerken de hersenen van rechtse stemmers zich door een grotere amygdala. Dat zou erop kunnen duiden dat zij angstiger zijn. Dit hersendeel signaleert immers negatieve emoties. Linkse stemmers schijnen over een beter ontwikkelde mediale prefrontale cortex te beschikken. Dit gebied onderdrukt angsten. Zij zouden dus minder gevoelig zijn voor de angstgevoelens die bij rechtse stemmers juist zo overheersend zijn.

Zou Wilders dit weten? Zou hij bewust angst zaaien om amygdala's van stemmers te laten groeien en bloeien en op 9 juni massaal te oogsten? Zou hij daarom zo hameren op de gevaren van de islam, moslims in het algemeen, hoofddoekjes en imams. Ook de designbrillen dragende elite der doctorandussen met hun linkse hobby's dienen met de nodige argwaan bekeken te worden. Ook zij vormen immers een directe aanslag op het gezonde Nederlandse volksgevoel.

Volgens de onderzoekingen van Lamme is het eigenlijk zo dat wij geleefd worden door onze hersenen. (Zelf)bewustzijn is op z'n best een bijverschijnsel van allerlei hersenactiviteit.
Dit werpt interessante vragen op. In hoeverre is er bijvoorbeeld nog sprake van vrije wil?
Eigenlijk roept het onderzoek vooral vragen op, maar van vragen schijn je wel wijzer te worden.
Waarom is die amygdala bijvoorbeeld bij de ene mens groter dan bij de andere? Door angstgevoelens, zult u zeggen. Ja, dat begrijp ik ook. Maar die hersenen zijn om een bepaalde reden zo gegroeid. Die angst moet ergens vandaan komen.
Dus wat ik bedoel: wat was er eerder, de stresskip of de vergrote amygdala?

Een ander probleem: wat is links en rechts? Veel PVV-stemmers zijn ontevreden PvdA- of SP-stemmers. Aanvankelijk links. Dus destijds minder angstig?
De echte tobbers vind je misschien juist wel op links. Voortdurend twijfel over de vraag of ze het wel goed genoeg doen. Neem Agnes Kant bijvoorbeeld. Die wilde het leed van heel Nederland op haar, achteraf iets te frêle, schouders nemen en bezweek uiteindelijk onder de last. Angst over de afbraak van de verzorgingsstaat en het gebrek aan solidariteit en alles waar generaties sinds de Tweede Wereldoorlog voor hadden gestreden, maakten van Agnes een ongeleid projectiel.

Ieder debat ging zij er vanaf het startschot voluit tegenaan met een verbetenheid die op den duur bijna gênant werd. Niet even rustig de spieren warmlopen, wat tactische schijnbewegingen maken, maar meteen, pats, kleng, bengerdebeng, vol in de aanval. Met als gevolg dat zij na de eerste rondes eigenlijk al uitgeteld in de touwen hing en op een hoop verbaal geraas na niets had bereikt. Steeds meer bekroop mij medelijden en plaatsvervangende schaamte als ik haar bezig zag in de politieke arena, waar de andere fractieleiders afwachtten totdat Agnes haar zegje had gedaan, haar links lieten liggen en onder elkaar verder gingen kissebissen.

En kijk dan eens naar de VVD. Behoorlijk rechts. Toch ken ik heel wat blije, allerminst angstige VVD'ers. Als ik aan Erica Terpstra denk, toch niet het boegbeeld van hervormingsgezind Nederland, dan is angst het laatste waar ik aan denk. Sterker, waar Erica verschijnt is het gelijk feest. Eén en al gezelligheid die vrouw. Zelden zoveel blijheid in één persoon verenigd gezien, zelfs nu ze nog maar de helft van haar oorspronkelijke omvang heeft.
Ik weet natuurlijk niet hoe het gesteld is met Erica als zij buiten het zicht van de camera's is. Misschien doet zij dan haar masker wel af en ontpopt zich één brok chagrijn, ongenoegen en existentiële angst. Maar dat zullen we nooit weten. Waar Erica is, ploppen spontaan camera's en microfoons tevoorschijn. Een dag niet geïnterviewd, is een dag niet geleefd.

Het enige wat ik bij sommige (ex)VVD'ers wel eens vermoed, is dat hun blijheid, positieve levenshouding en ongebreideld optimisme samenhangt met een fundamenteel gebrek aan zelfreflecterend vermogen.
Misschien kan professor Lamme dat ook eens meenemen in zijn onderzoekingen.

Een ideale proefpersoon lijkt me Rita 'Trots Op Nederland' Verdonk. Als iemand de indruk wekt nog nooit een scherpzinnige, laat staan intellectuele ingeving gehad te hebben die zelfs maar in de buurt kwam van een vorm van zelfreflectie, dan is het Rita wel.
Een MRI van Rita's hersenactiviteit zou wel eens baanbrekende resultaten kunnen opleveren...