Intuïtieve afstandsbediening

Als knulletje was ik bezeten, om maar niet te zeggen stapel, van auto's. Geen merk of ik kende alle types, eigenaardigheden en prestaties. In mijn jeugd was het nog een overzichtelijke wereld op autogebied. Een BMW werd gewoon van voor tot achter in Duitsland gemaakt en een Citroën in Frankrijk. Die firma's stonden bovendien voor een bepaalde cultuur, geschiedenis en product.
Degelijk sportief op z'n Duits versus frivool innovatief op z'n Frans.
Die wereld was nog geen global market en een monopoliebord waarop zwerfkapitaal tijdelijk onderkomen zocht en liefdeloos investeerde in alles wat los en vast zat.
Ik verzamelde folders. Op mijn vrije woensdagmiddagen fietste ik door mijn geboortestreek en liep binnen bij showrooms om te vragen of er nieuwe waren. Ook schreef ik regelmatig fabrieken aan om actueel materiaal. Een oom had een standaardbrief samengesteld in Duits en Engels (die ik gemakshalve ook maar voor Franse firma's gebruikte) waaraan ik alleen maar de namen en adressen hoefde veranderen. Het duurde een paar weken, maar vrijwel altijd ploften er dan grote A4-enveloppen op de deurmat met vers van de pers ruikende folders op glanzend kunstdrukpapier.
Het allermooiste vond ik (en vind ik nog steeds - eerlijk is eerlijk) de afbeeldingen die het binnenste van een auto laten zien, alsof je er dwars doorheen kijkt.
De droom van iedere psycholoog: de menselijke geest volledig doorzichtig gemaakt in twee dimensies met alle denkbare aandrijfassen en verbindende delen. Misschien is daar wel de kiem gezaaid voor de studie die ik jaren later zou gaan volgen.

De jeugdige passie voor auto's verdween met pubertijd en zou vervangen worden door tal van andere passies, die niet allemaal even zinnig en verstandig waren, maar ja, je kunt niet je leven lang folders van automobielen blijven verzamelen. In een autoshowroom wilde ik in ieder geval nog niet dood gevonden worden en autoverkopers leken mij bij nader inzien vooral glad pratende types in goedkope C&A-pakken.

Maar zie; de laatste tijd kom ik weer regelmatig in showrooms. De huidige auto is aan vervanging toe en bij de aanschaf van een andere gaat men niet over één nacht ijs. Het betreden van een showroom heeft, zo herontdek ik, iets bijzonders. Komt dat door de geur van kunststof en rubber, de glans van de uitgestalde waar? Nergens een stofje te bekennen. Hoe krijgen ze dat voor elkaar? Wanneer je ook komt, je ziet nooit iemand met een stofzuiger in de weer. En kijk eens naar die banden: zo zwart en glimmend zie je ze alleen onder een computergeanimeerde wagen.
En dan is er natuurlijk nog die verkoper met z'n opleiding aan het Instituut voor Autobranche en Management in Driebergen. Alle gespreksvoeringstechnieken die voorhanden zijn, zijn hier in één persoon verenigd. Zelden zulke perfecte gevoelsreflecties en parafrases gehoord. Heerlijke eufemismen bereiken mijn oren: een Renault Clio die bepaald geen voorbeeld is van een zuinige auto in z'n prijsklasse, wordt door de verkoper omschreven als 'een beetje onzuinig'.
Poëzie van de showroom.
Vergelijkingen met onze VW Golf worden met de grootst mogelijke omzichtigheid gemaakt. Je wilt een Renault verkopen, maar kan natuurlijk niet de huidige auto van je klanten al te opzichtig afvallen. Het is balanceren op het scherp van snede. Vergelijk het met sportvissen op de Atlantische Oceaan: afwisselend binnenhalen en laten vieren, zodat de lijn niet breekt.
De klant moet een beetje geknuffeld en gekieteld worden.
Je krijgt dan ook het gevoel dat je helemaal begrepen en geaccepteerd wordt. Alles ademt rust, comfort en vertrouwen uit. Kopje koffie? Espresso of liever cappuccino? Suiker? Geen moeite teveel. Zo wil je thuis ook ontvangen worden.

En dan die folders van tegenwoordig: vroeger lazen die nog wel eens als een technische verhandeling. Legden bijvoorbeeld uit hoe het innovatieve hydro-pneumatische veringsysteem werkte en wat daar wel niet de voordelen van waren. Rijk geïllustreerd met plaatjes en (nog meer) dwarsdoorsneden.
Tegenwoordig moet je bijna als bij een verzekeringspolis in de kleine lettertjes, ergens achterin de folder, zoeken naar zoiets als de inhoud en het aantal cilinders van de motor. Trommelremmen achter of schijfremmen rondom? Nergens te vinden.
De folder is eerder een lifestyle magazine waarin louter gelukkige en dynamische types figureren. Geen oude lullen zoals ik dus, maar jonge mensen met leuke kinderen op de achterbank die door interessante landschappen razen, terwijl ze volgens de tekst op weg zijn naar hun werk.
Files bestaan niet in deze ideale wereld. Afgaand op de foto's bevindt het kantoor zich ergens midden in de Gorges du Verdon en de kinderopvang aan het Lac de Sainte-Croix!
Alles staat in het teken van avontuur. Maar, dat moet natuurlijk niet te gek worden, want 's avonds staat om kwart over zes wel de warme maaltijd op tafel, dus verdwalen temidden van al deze avonturen is uit den boze! Gelukkig is daar de ingebouwde - nee, wat zeg ik - geïntegreerde Carminat TomTom met 'intuïtieve' afstandsbediening.
???
Intuïtieve afstandsbediening...
Jeetje.
Alleen daarom stel ik de uiteindelijke aanschaf van een nieuwe auto zo lang mogelijk uit. Ik wil vanaf nu zoveel mogelijk showrooms bezoeken, me laten pamperen en informeren over dingen waar ik nog nooit van heb gehoord; zelfs niet voor mogelijke gehouden.
De jongen in mij herontwaakt.