Het misverstand dat vooruitgang heet

Het is zover! Waar heel Nederland reikhalzend naar heeft uitgekeken, naar heeft gesmacht, is werkelijkheid geworden. Het kabinet Rutte geeft blijk van daadkracht, lef en visie: we mogen 130 kilometer per uur rijden! Wat zeg ik? Rijden? Nee, razen, scheuren, planken! Vanaf nu kan iedere hardwerkende Nederlander zich even in de raceschoenen van Sebastian Vettel wanen.

Helaas, helaas en jammer genoeg blijft dit genoegen voorlopig beperkt tot de Afsluitdijk. Het is dan ook dubbel jammer dat ik in de Randstad woon, want ik zou graag van de gelegenheid gebruik maken het pedaal van mijn VW Golf eens even helemaal in te trappen. Een genoegen wat ik slechts proef als ik op de Duitse Autobahn rij. En dat gebeurt te weinig.
Maar goed, om nu helemaal naar de Afsluitdijk te rijden (op wegen waar je ook maar 100 of 120 kilometer per uur mag), is ook weer zo wat. Ik bedoel maar, de benzineprijs stijgt met de dag en het geld groeit me niet op de rug.

Maar toch, met 130 kilometer per uur over de Afsluitdijk boek je een winst van maar liefst 69 seconden. Soixante neuf; een tijdswinst die iets erotisch krijgt. Wellust bekruipt me, vooral als we bedenken dat deze fenomenale, geile tijdwinst nog maar het begin is van een niet te stuiten ontwikkeling. Wat zeg ik? Ontwikkeling? Nee, dit is niet zomaar een ontwikkeling, dit is heuse vooruitgang! En u weet, als de eerste schreden op het pad van de vooruitgang eenmaal zijn gezet, dan gaat het snel, niet te stuiten voort, verder en vooruit.

Hero Brinkman, u weet wel, de immer goedlachse parlementariër van de PVV, is ook blij met dit besluit. In zijn nopjes zelfs. Hero had namelijk bedacht, als deze maatregel op meer wegen in Nederland zou worden ingevoerd, dat het dan mogelijk zou zijn, dat hij niet twee, maar wel drie werkbezoeken per dag zou kunnen afleggen in het land. Ja, jongens en meisjes, onze razende parlementariër Hero zou dan op één dag in zowel Leiden, Tilburg én, als klap op de vuurpijl, helemaal in Assen het verlossende woord namens grote Geert kunnen verkondigen. En dan hup, na een welbestede dag, plankgas over de Afsluitdijk terug naar huis in Noord-Holland.

Ziedaar de evolutie in een notendop: van homo habilis naar homo erectus, vervolgens naar homo sapiens en als bekroning naar homo mobilis. Kijk, dat is nu wat je noemt vooruitgang.

Nou is het alleen jammer dat er meer mensen zullen zijn die de gedachtegang van Hero zullen volgen. Niets is zo goed ontwikkeld bij homo mobilis als het kuddegedrag. De files getuigen er dagelijks van. Met andere woorden: al die andere mensen gaan dan, net als Hero, niet één, niet twee, niet drie, maar misschien zelfs wel vier afspraken op één dag plannen. Zodoende gaan ze met z'n allen nog meer tijd doorbrengen in de auto. Tijd die ze waarschijnlijk, als ze minder afspraken zouden maken, heel wat productiever zouden kunnen benutten. Waarmee? Met echt werk bijvoorbeeld.

Ho, ho, hoor ik u roepen: dat reizen is ook werk. Natuurlijk, dat is waar, maar het nadeel van autorijden is, dat het zoveel aandacht vergt, dat je nauwelijks tijd hebt voor iets anders dan je verplaatsen van A naar B.

Bovendien, als al die anderen in het kielzog van Hero voor die drie of vier afspraken allemaal de weg op gaan, dan is het niet denkbeeldig dat er ook nog meer files ontstaan. Dus in plaats van met 130 te planken op de Azoveel, wordt dat met 50 sukkelen door de polder. Tel uit je winst.

Het misverstand met betrekking tot het begrip vooruitgang lijkt vooral te berusten op het te letterlijk nemen ervan. Was het niet de Franse wis- en natuurkundige, filosoof en theoloog Blaise Pascal, die opmerkte, dat al het leed der mensen voortspruit uit het simpele feit dat zij niet rustig in hun kamer kunnen blijven?