Focus op aandacht

Juist als vrouw zou ik in staat moeten zijn moeiteloos veel verschillende dingen tegelijk te doen. Althans, zou luidt de heersende overtuiging. In de strijd tussen de sexen is een van de wapenfeiten van vrouwen dat zij fenomenale duizendpoten zijn, terwijl mannen met hun inflexibele brein maar met een ding tegelijk bezig kunnen zijn. Dat idee doet me nogal twijfelen aan mijn vrouwelijkheid.

Ik kan me best goed een tijd lang op hetzelfde richten. Wat dat betreft is mijn concentratie prima in orde. Maar je kunt me niet gekker krijgen dan wanneer je je bemoeit met mijn telefoongesprek. Het zweet breekt me dan uit en ik kan geen woord meer uitbrengen. Wanneer ik wegloop van de storende factor is er gelukkig niets meer aan de hand en pik het gesprek weer op. Ik kan niet aandachtig twee dingen tegelijk doen en dat zit me dwars.

Het kunnen verdelen van je aandacht is een handige eigenschap die je in staat stelt om te reageren op meerdere dingen tegelijk zonder dat de prestatie op een van de taken slechter wordt. Maar het is wel een van de moeilijkste dingen die er zijn. Het bekendste voorbeeld is dat van autorijden en bellen tegelijk. Op een stille weg, tijdens een rustig telefoontje gaat het rijden automatisch. Je concentreert je alleen op het gesprek. Maar wanneer er op de weg iets onverwachts gebeurt, vecht het besturen van de auto plotseling ook om aandacht. En dat is ingewikkeld. De meeste mensen zullen best willen toegeven dat zo’n situatie zelfs gevaarlijk is. Ik heb geen rijbewijs, maar ik kan u verzekeren dat ik, mocht ik ooit de chauffeur zijn, nooit een telefoon in mijn handen zou willen hebben.

Maar zouden andere vrouwen daar dan geen problemen mee hebben? De wetenschap schept duidelijkheid. Er is niet onomstotelijk bewezen dat vrouwen beter zijn in het combineren van taken. Er is wel een verschil tussen hoe mannen en vrouwen omgaan met de stress die het met zich meebrengt. Vrouwen zijn eerder geneigd om te praten over wat ze allemaal aan het doen zijn, terwijl mannen gewoon aan de slag gaan. Het mag dus uit de mond van vrouwen klinken alsof ze meer doen, maar mannen houden even vaak en even goed meerdere ballen tegelijk in de lucht. Of liever even slecht, want aandacht verdelen blijkt voor iedereen in feite toch echt even moeilijk. En dat stelt me gerust. Ik ben geen vrouw met een mannenbrein, maar een heel normaal mens. Dat zich bewust is van haar zwakke plekken.

Ik prijs ik mij verder niet ongelukkig. Ik heb leren leven met mijn zwakte. Ik probeer het maar anders te bekijken. Ik ga voor kwaliteit. Ik wil niet eens proberen veel tegelijk te doen. Liever een ding goed, dan twee dingen half. Wanneer ik word afgeleid, geef ik daar pas aan toe wanneer ik klaar ben met wat ik daarvoor aan het doen was. Dat scheelt mij stress, ongelukken en een hoop tijd.