Doorslaand succes?!

Waar is de tijd gebleven dat het sparen van gadgets eerlijk en (dus) spannend was? Bij de huidige opgroeiende kinderen lijkt het ver te zoeken. Ik doel hier op de niet te ontwijken voetbalplaatjesmanie die er al geruime tijd heerst, bedacht door onze grootste kruidenier. Door buitengewoon slim handelen van de 'spaarders' zelf (ik doel hier op kinderen) moet aan het sparen van deze plaatjes een andere strekking worden toegekend dan het woord sparen doet suggereren. Het aflopen van de kassa's door kinderen van wie soms in twijfel wordt gebracht of ze überhaupt de namen van de voetballers kunnen lezen doet mij namelijk elke keer weer verbazen en de connotatie van sparen doen vertroebelen als ik met mijn boodschappen aankom bij de loopband. Immers, er is toch niets leukers dan op een onverwacht moment van moeders een pakje plaatjes te krijgen, vol verwachting de nummers van de voetballers te bekijken en uitgelaten zijn als je, na 5x keer in 2 weken een teleurstelling te hebben moeten verwerken vanwege het niet bemachtigen van nr 53, nu wel ineens nr 53 in je handen hebt? De euforie lijkt mij in dat geval onbetwist groter -en bovendien recht doen aan de betekenis van het woord sparen- dan wanneer je via een stel drukke, ongeduldige onbekende mensen een stapeltje ongeopende pakketjes voetbalplaatjes in je handen krijgt gedouwd.

Helaas, zoals ik al zei, lijkt dit voor de meerderheid niet op te gaan. De actie is een wedloop die zijn weerga niet kent! In welke vestiging ik ook ben, hoe laat het ook is en bij welk kassa ik ook sta, altijd staan er wel een aantal kinderen -met een jongens:meisjes ratio van 1:1!-die op enigszins vriendelijke doch inhalige wijze vragen of ze mijn pakketje voetbalplaatjes mogen hebben. Hoewel er altijd wel in een flits iets in m'n hoofd te binnen schiet in de zin van ' hoe durf je dat zo direct aan mij te vragen?' geef ik op vlotte manier mijn plaatjes aan de kids. Voordat ik dan aan hen zou willen vragen of echt sparen niet leuker is, zijn ze als vogels gevlogen naar de volgende kassa!

Zoals ik zei, het woord sparen is ver te zoeken.. Ik zou het eerder zoeken in termen als 'verslaafd zijn aan', met dank aan appie en aan de populariteit van voetbal die (zo mag ik hopen) ook de mate van deze verslaving bepaalt. Naast dat gewoon sparen van voetbalplaatjes een stuk spannender is dan deze manier van verzamelen, ligt er dus ook een negatief neveneffect op de loer: jawel, verslavingsgedrag inclusief ontwenningsverschijnselen in de vorm van jaloezie en onrust..Enigszins zwartgallig wellicht, maar ik zou onze kruidenier toch willen oproepen iets morelere en onschuldigere acties te bedenken, ondanks de goede inschatting van de populariteit van voetbal. Of zou het bij sporten als zwemmen of schaatsen net zo gaan? Zou een dergelijke actie sowieso gegarandeerd succes met zich meebrengen?