De lift

De lift nemen. Zo onschuldig als het lijkt, zo bijzonder is het vaak. Er gaat geen liftbezoek voorbij of ik barst van de frustratie. Zo kan ik mij vooral ergeren aan inefficiënt liftgebruik. Een voorbeeld hiervan is het stoppen op etages als de lift toch al vol is. Die frustratie lijkt mij niet nodig en kan gereduceerd worden. Er zou bijvoorbeeld een sensor moeten zijn die het gewicht van de lift bijhoudt of het grondoppervlak kan monitoren voor beschikbare voetruimte. Bij een bepaald percentage bedekking van het oppervlak is de lift dan vol en kan er niemand meer bij, waarna er een signaal naar het liftmechanisme gaat en deze niet stopt op niet ingedrukte etages.

Iets anders wat mij frustreert heeft ook met efficiëntie te maken. Wie kent het niet dat er bij menig etage waarbij er gestopt wordt minimaal de helft van de liftgangers de lift uit moet voor die ene persoon die er echt uit moet. Tijdrovend en irritatie opwekkend! Hoe dit anders te doen? Jawel, gewoon de omgekeerde supermarkt-methode: Last in, First out.

Ik bemerk ook frustratie van een andere orde. Zo is het altijd te intiem in de lift. Zelfs als je al met twee mensen in de lift staat die je net goed genoeg kent of helemaal niet kent, bekruipt zich al snel een zeer ongemakkelijk gevoel. Ook niet gek, mensen begeven zich ongevraagd in je energieveld en daar moet je maar mee dealen. Zeker als je naast mensen staat die jou ongewild leuk (zouden kunnen ) vinden is dit erg vervelend. Er valt dan weinig meer te doen dan maar naar de grond of het plafond te staren.

Een ander sociaal frustratieaspect in de lift betreft hetgeen men zegt in de lift. Van gewone gesprekken is geen sprake. Het heeft een erg hoog ‘interessant doen’ gehalte. Er wordt alleen nonsens uitgekraamd waar je niets anders aan kan doen dan naar luisteren, zoals ‘We hebben een vakantie naar Barbados geboekt’ of ‘JP en KJ gaan ook mee golfen in Portugal dit weekeind’. Erg vervelend als er verder geen afleidende achtergrondgeluiden zijn.

Ook is het frustrerend als je in de lift staat te bellen en je ineens geen bereik met je telefoon meer hebt.  Oké, een gegeven waar niet al teveel aan de doen valt, maar hoogst irritant als je haast hebt en je tegelijkertijd een belangrijk gesprek voert.

Hoe dan ook, er zijn een hoop frustraties gemoeid met een simpel liftbezoek.  Het opmerkelijke is wel weer dat, wanneer je uit de lift stapt, bovenstaande frustraties als sneeuw voor de zon verdwijnen. Wie is er vijf minuten nadat ie uit de lift is gestapt nog bezig met de efficiëntie ervan of met bepaalde irritante mensen in de lift?

Je kunt je dus afvragen in hoeverre het noodzakelijk is om iets met de frustraties te doen. Het vergroten van de efficiëntie lijkt niet op te wegen tegenover de korte duur van de frustraties, zoals het geen zin heeft boos te worden op je collega die pal naast je stond in de lift en bij wie het na het uitstappen lijkt alsof er niets is gebeurt.

Laten we de frustraties dan ook voor wat ze zijn en ons focussen op het primaire doel van de lift: hij vervoert ons van a naar b. Meer niet. Een lift is ‘geslaagd’ als hij ons op de juiste verdieping aflevert en behoort geen verwijten te krijgen voor dingen die daaruit voortvloeien. Focus je hier dus op. En bij wie dat focussen niet lukt en liever in spreekwoordelijke termen denkt:  ‘Het doel heiligt de middelen’.