Dank je

‘Dankjewel’, een alom bekend woord. Het wordt voor allerlei doeleinden gebruikt. Meestal is het treffend. Je helpt iemand met klussen en bedankt iemand. Of je hebt voor iemand gekookt en diegene bedankt jou. Ik bespeur de laatste tijd echter maar al te vaak bedankjes waarbij ik me afvraag waar dat precies op slaat, de zogenaamde ‘omdat-het-zo-hoort-bedankjes’. U zult zich vast afvragen over wat voor bedankjes ik het dan heb. Welnu, wie zegt er niet steevast na een compliment op je mooie kledij de woorden ‘dank je’. Heel normaal. Als je echter goed nadenkt over de betekenis ervan, is het ronduit krom. Jij doet gewoon kleding aan die je mooi vindt. Jij moet er immers in lopen, dus ga je je als het goed is niet per definitie conformeren aan wat de ander vindt. In die wetenschap is het iets waar je dus zelf voor kiest. Een compliment is dan uiteraard leuk om te horen van een ander, maar waarom bedank je diegene vervolgens? Iemand zegt toch uit zichzelf dat hij/zij iets mooi vindt? Dat is toch geen verdienste???

Toch is het erg raar als je er geen ‘dank je’ op zegt. Er mist wat. Wat dan wel? Gewoon glimlachen? Ja, dat kan, maar dat oogt ook wat verlegen. ‘Ja dat vind ik ook’, ‘leuk te horen’ of ‘Ja ik ben er blij mee’  lijken mij wat communicatiever en zo laat je tegelijk ook merken dat je het leuk vindt om te horen.

Zo zijn er meerdere situaties waar ik in eerste instantie met mijn oren klapper maar waar mijn aangeleerde luistergedrag mij doet blijven glimlachen en geen enkele frons van mijn wenkbrauw toe laat. Denk aan mensen die een toespraak geven. Vol enthousiasme doet iemand zijn verhaal en jij luistert evenmin geboeid. Op het einde wordt de speecher uiteraard bedankt voor zijn inspanningen. Hier blijft het echter nooit alleen bij. Van de speecher zelf kun je erop wachten dat hij/zij hierna ook de woorden ‘bedankt’ in de mond neemt. Waar heeft de toehoorder of de voorzitter dat aan te danken? Zij moeten blij zijn dat de spreker op kwam draven! Ja wat je dan moet zeggen? Ook dan zou ik weer vallen in een ‘Dat is fijn om te horen’ of ‘Leuk dat jullie het boeiend vonden’. De een bewijst een dienst, maar de ander meestal niet op die manier, dus is het heel goed normaal dat er in de afsluiting hier een duidelijk onderscheid in te horen is.

Alternatieven zijn er dus wel voor de woorden ‘dankjewel’. Echter, waarom gebruiken we het dan toch steevast? Waarom zo’n onpersoonlijke manier van omgaan? Zijn we dat verleerd? Of is het juist gewoon veilig om in de termen ‘dankjewel’ te vallen omdat je dan zeker weet dat dat gewaardeerd wordt? Ik denk dat dat laatste het geval is. Bedankt begrijpt iedereen en heb je dus altijd wel succes mee.  Maar, beste mensen, dat is zo onpersoonlijk! Bovendien vind ik het veel te gemakkelijk. Je weet daarmee nooit wat mensen écht van je vinden. Het is veel te algemeen en dus weinig zeggend.

Mensen die te pas en te onpas dankjewel zeggen zie ik dus voortaan niet meer als keurig, beleefde mensen, maar meer als mensen die niet het lef hebben zichzelf te laten zien.  Want zeg nu zelf, wat heb je liever: iemand die na een toespraak gegeven te hebben en het dankwoord aangehoord te hebben aangeeft dat ie het een genoegen vond om te doen óf iemand die gelijk schiet in een ‘dankjewel voor de aandacht’ ?