Consequent iets

Consequent iets.

Ik sprak haar even aan. Was daarvoor even bij meneer Anoniem langs geweest en had vastgesteld dat de situatie niet verbetert was. Op het moment dat zij even het kantoor binnen stapte om iets te pakken legde ik de laatste hand aan de verslaglegging in het dossier van meneer. Ik begreep dat het met meneer Anoniem nog niet zo best gaat, stel ik haar. Ze kijkt me even ernstig aan en vertelt vervolgens uitvoerig haar bevindingen. Ik vraag hier en daar specifiek naar de voorgedane problemen rond de zorg. Zo nu en dan geeft ze aan iets al dan niet te herkennen. Maar al met al is ze het met me eens, het loopt duidelijk niet best. Op mijn vraag of al haar collega’s dat zo ervaren zegt ze dat sommigen het beter met meneer kunnen vinden dan anderen. Maar, zo zegt ze, dat komt natuurlijk omdat sommigen hem zijn stropdas niet om willen doen. Dit verbaast mij zeer. Meneer Anoniem heeft namelijk een canule in de hals en maakt gebruik van beademing. Een stropdas lijkt me niet alleen oncomfortabel, maar zelfs gevaarlijk. Op mijn verwonderde blik legt ze uit dat meneer natuurlijk directeur is geweest en daarom altijd een das wil dragen. Even wordt mijn verwarring enkel groter, directeur? Dan begint me iets te dagen. Ze denkt dat we het over meneer Repelsteeltje hebben. De gedistingeerde oudere heer van dezelfde afdeling. Blijkbaar heeft ze mijn vraag niet goed verstaan en is ze er vanuit gegaan dat ik haar wel naar deze meneer zou vragen. Aangezien we al zeker tien minuten uitvoerig ieder over een andere bewoner hebben zitten praten, heb ik niet het hart haar hiervan op de hoogte te brengen. Ik bedank haar vriendelijk voor haar informatie en laat haar weer aan haar werk. Hoe is het toch mogelijk dat je op deze wijze een gesprek kunt voeren. Typisch, zou Freud zeggen. Plotseling begrijp ik beter hoe er soms bij een operatie het verkeerde been wordt afzet. Ik stond op het punt meneer zijn stropdas te amputeren wegens verstikkingsgevaar. Toch kan de ironie van de situatie zich slecht achter de dresscode verschuilen. Een van de typerende kenmerken van het werk van een psycholoog in een verpleeghuis is dat er altijd wel wat is. Net als in ieder ander thuis eigenlijk. De kunst is dus om het zorgelijke van het bezorgde te scheiden. Dat is nog niet altijd even makkelijk aangezien mensen gevoelig zijn voor concurrentie. Zo ook bij geestelijk leed en lijden anderszins. Daar komt nog eens bij dat mensen graag aan verwachtingen voldoen. Met name andermans verwachtingen zijn populair. Een beetje patiënt vecht zich van tegenslag naar tekortkoming. Gelukkig vinden we in het verpleeghuis voornamelijk bewoners. Patiënten  resideren in ieder van ons, maar openbaren zich slechts bij overmatig verantwoordelijke derden. Met name het zorgtype zorgt hierin voor slachtoffers. De psycholoog is dit niet vreemd. Ook deze niet. Soms duik ik met groot enthousiasme in een casus. Laat me verleiden door vreeslijke verwikkelingen, excentriciteiten, onrechtmatigheden en dramatiek. Enkel om me later te beseffen dat het om een mens gaat. Gewoon weer een unieke samenstelling van alledaagse eigenschappen. Ik pak nog even het dossier van meneer Repelsteeltje erbij. Lees aandachtig de rapportages van de afgelopen week door. Noteer, met een zorgeloze glimlach. Geen bijzonderheden.

Timo Klein Kranenbarg