Wennen

Afgelopen donderdag mocht mijn dochtertje gaan wennen.

Na de grote vakantie mag ze namelijk voor het eerst naar de kleuterschool.

Voor iedereen was er daarom een wenmiddag in de nieuwe klas georganiseerd door de school. Een leuk initiatief en ik was natuurlijk ook zeer nieuwsgierig. Mijn dochter vond het allemaal geweldig. “Ik ga kennismaken met juf Anne en met de nieuwe kindjes in mijn klas”. Al weken lang verkondigde ze deze boodschap aan iedereen die het maar wilde horen.

Omdat ik deze eerste kennismaking niet wilde missen, had ik netjes een hele dag vrij gevraagd bij mijn baas. De hele donderdagochtend lekker saampjes thuis en na de lunch gingen we samen naar school. Nog even twijfelde ik of het toch niet wat vreemd was, dat ik dit samen met mijn dochter wilde doen. Gelukkig was ik niet de enige ouder. Sterker nog drie papa’s waarvan 1 met spiegelreflex camera in de aanslag en een kind met vader en moeder vergezelde mij en mijn dochter die dag de klas in. Dat fototoestel vond ik in eerste instantie wat overdreven, maar ik moet toegeven, dat ik toch ook met mijn mobieltje een kiekje heb gemaakt van mijn dochter en de nieuwe juf. Uiteindelijk duurt het nog 9 weken voordat ze echt mag beginnen en in de tussentijd zal dochterlief nog wel een keertje terugkomen op deze dag.

Samen namen we plaats in het klaslokaal. Mijn dochtertje kroop even wat dichter tegen me aan. “Mama je blijft toch wel hier hè?” “Nee mama mag niet blijven, mama komt je wel strakjes weer ophalen, net als bij het kinderdagverblijf”. Dit vond ze toch maar een beetje enge gedachten. Ze kroop nog water dichter tegen me aan. “Goh misschien kun je wel eventjes gaan spelen” opperde ik. Nee hoor ze zat liever bij mama en ze kroop bijna op schoot. “Ok het hoeft niet hoor, dan blijven we lekker even zitten” En weg was ze,  onderweg naar het poppenhuis en daar zat ik op dan op mijn kleuterkrukje, kind totaal geen aandacht meer voor mama. Ik dacht mooi moment om weg te gaan.

Dat was het toch niet helemaal. Gelukkig kwam de juf op dat moment even een kletspraatje maken. Gezien het feit dat het toch echt de bedoeling was, dat mama weg zou gaan, werd het tijd voor een creatieve oplossing. Mijn dochter is helemaal gek van letters en is er dan ook ontzettend trots op dat ze haar eigen naam al kan schrijven. De juf geloofde hier natuurlijk helemaal niets van, dus tja dan zit er maar een ding op. Bewijzen dat je het wel kunt. Dus kind met de juf mee en mama heel sneaky de deur uit.

Buiten aangekomen, bekroop me toch een beangstigend gevoel. Was dat nou wel slim geweest om stiekem weg te gaan. Had ik niet toch even een kus en knuffel moeten geven. Hadden ze mijn telefoonnummer eigenlijk wel als ze zou gaan huilen en naar me toe wilde. Had ik eigenlijk niet dit, had ik eigenlijk niet dat en wat moest ik nu eigenlijk gaan doen anderhalf uur lang. Ik besloot even wat boodschapjes te halen, ondertussen steeds op mijn klok kijkend. 10 minuten later stond ik al weer buiten, wat nu. Toch maar gewoon terug naar huis rijden dan. Dan kunnen ze me in ieder geval op de vaste telefoon bellen, als ze dat nummer hebben tenminste. Thuis kon ik mijn draai helemaal niet vinden. Ik was veel te nieuwsgierig hoe mijn kind het deed. Na ruim drie kwartier draaien en wiebelen voor de tv, snel terug gereden naar school. Stel je voor dat je te laat komt.

Na ruim 5 minuten op het schoolplein ging de bel. Ik kon haar op gaan halen en wat denk je. Mevrouw is nog prinsheerlijk aan het spelen. Geen enkele behoefte aan mama of om naar huis te gaan. “Kunnen we niet nog even blijven mama? Oh en gaan we ook nog even beneden kijken bij de juffen van het kinderdagverblijf. Ik moet even vertellen hoe het bij juffrouw Anne was”.

Een wenmiddagje de belangrijkste dag in het leven van de aankomende kleuter, maar vooral voor mama.