Veiligheid

Wat is veiligheid. Voor iedereen zal veilig iets anders inhouden. In mijn kennisenkring zijn er heel veel mensen die voor geen goud met mij willen ruilen. Ze moeten er niet aan denken om heel de dag te moeten werken met gevaarlijke mensen. De mensen met wie ik werk, die zouden ze maar gewoon levenslang op moeten sluiten. De deur op slot en de sleutel weggooien, de maatschappij moet beschermd worden. Wij moeten ons veilig kunnen voelen.

Per 1 januari 2008 wordt de behandeling van iedereen met een juridische titel in de gezondheidszorg betaald vanuit justitie. Om deze geldstroom te organiseren heeft met de DBBC's in het leven geroepen. Niet te verwaren, met de reeds eerder ingevoerde DBC's. DBBC staat voor Diagnose Behandeling en Beveiliging Combinatie. Het roep de vraag bij mij op, of ik hieruit moet concluderen, dat het verschil tussen de reguliere zorg en de forensische zorg volgens het huidige beleid een kwestie is van beveiligen.
De term beveiligen roept bij mij een beeld op van hekken, sloten en muren. Maar maakt dat de maatschappij veiliger?

Tegen de mensen in mijn omgeving vertel ik altijd, dat het werk dat ik doe niet gevaarlijk is. Ik voel me nooit onveilig op mijn werk. 's nachts in mijn eentje op straat dat vind ik eng.
Als je voetstappen achter je hoort, terwijl je naar je auto toe loopt. Wat van die persoon achter je heb je geen idee, wie of wat hij is. Misschien heeft die ooit wel iets uitgevreten en nooit opgepakt, of misschien ben jij wel zijn eerste slachtoffer. Weet je wat pas echt gevaarlijk is? Mensen die van rijbaan wisselen zonder te knipperen!

Bij de mensen op mijn werk weet ik dat ze ooit door omstandigheden de fout in zijn gegaan en de meeste vaker dan een keertje. Maar wat ik ook weet is dat, dat niet het leven is wat ze nu meer willen. Mijn clienten geven aan toe te zijn aan een nieuwe start en zitten vol goede voornemens en willen daar vaak graag hulp en ondersteuning bij. Ik kan het hebben over de meest vreselijke delicten en de meest verschrikkelijke verhalen aanhoren, maar de blik is altijd op de toekomst gericht. Hoe kan ik in de toekomst voorkomen dat het niet opnieuw gebeurt.Hoe zorg ik ervoor dat ik de schade kan beperken en de boel niet uit de hand loopt?

Iemand die geen uitzicht meer heeft, die wordt pas echt gevaarlijk. Alleen opsluiten werkt niet. Naar mijn mening komen er maar weinig beter uit de bajes, dan dat ze erin gingen. Een enkeling heeft tijd gehad om na te denken en te besluiten dat dit niet is wat ze willen, maar het meerendeel dat ik ken heeft er alleen maar last van gehad. Al moet ik toegeven dat er tegenwoordig door middel van pre-therapie, speciale afdelingen en begeleiding wel steeds meer zorg geboden wordt.

Verandering van gedrag is een leerproces, en leren kan je alleen door te oefenen en met vallen en opstaan. De tip die mijn clienten mij meegaven toen ik afscheid nam op mijn vorige baan was. Laat ons onze eigen fouten maken. Bescherming hebben we niet nodig, wel de mogelijkheid om te leren wat we wel en niet moeten doen. Mijn collega omschrijft het als volgt, niet de muur maakt het veilig hier, maar het contact wat we met de clienten hebben. Het feit dat onze mensen op ons terug kunnen vallen als ze merken dat het verkeerd gaat. Daar wordt iedereen beter van, want iedereen verdient in mijn ogen een nieuwe kans. Als we met zijn alle inzien, dat iedereen deel uit maakt van dezelfde maatschappij.
Dat is voor mij veiligheid en hopelijk geen utopie.

{mos_fb_discuss:2}