Vakantie

Toen ik in mijn eerste baan begon als psychologisch hulpverlener in een eerstelijnspraktijk zei mijn werkgever: “let maar eens op, als er iets gebeurt in de wereld, dan merken wij dat aan een toestroom van cliënten” Op mijn vraag hoe dan het een met het ander in verband stond, legde hij uit dat er veel mensen zijn die balanceren op het vliesdunne evenwicht tussen draaglast en draagkracht. Een schokkende gebeurtenis ergens in de wereld kan dan nét dat zetje geven waardoor het kaartenhuis ineen stort. Niet lang daarna werd het World Trade Centre in New York doorboord en inderdaad, die week meldden zich méér mensen aan dan gewoonlijk. Ook de tsunami in het verre Oosten, enkele jaren geleden op tweede kerstdag, had als neveneffect dat bij ons de telefoon meer rinkelde dan anders.

En nu breekt de vakantie periode aan. Voor veel mensen een tijd waar ze het hele jaar naar hebben uitgekeken en voor hebben gespaard. Voor veel mensen helaas óók een tijd vol stress en drukte. Verkeerd geboekte hotels, vertraging op de vliegvelden, koffers kwijt, slecht weer, ontheemd, jengelende kinderen en de workaholic die zich voor zijn tentje rot verveelt en die, terwijl zijn vrouw en kinderen zich vermaken in het speelparadijs, vanachter zijn krantje tegen de buurman gromt: “Hoe lang moet jij nog?” om vervolgens de beursnoteringen in de krant uit te pluizen.

Voer voor psychologen.

Ik werk allang niet meer in die praktijk, maar op mijn huidige werkplek zie ik hetzelfde verschijnsel en de vakantieperiode lijkt voor velen ook zo’n  moment om nu maar eens “wat aan de problemen te gaan doen”. Wat het hele jaar door nog toegedekt kon worden onder drukke werkzaamheden en dagelijkse besognes, komt opeens bloot te liggen en dan blijkt manlief, die altijd zo rustig en stabiel was, eigenlijk maar een saaie Piet te zijn die “nooit eens wat wil”, of blijkt moeder de vrouw die altijd klaar staat voor iedereen,  opeens een dik mormel te zijn die zich ongegeneerd in een te kleine bikini propt waarvoor manlief “ zich dood schaamt” en ondertussen lonkt hij naar strak in het vel zittende 17 jarigen die voor zijn tent langs huppelen. Om nog maar te zwijgen over het kroost, dat altijd de andere kant op wil dan de ouders, kwijt of gewond raken en in modderplassen vallen met hun pas gewassen kleren precies op het moment dat er een uitstapje gemaakt moet gaan worden.  Kortom, er wordt heel wat uitgevochten, gestrest, al dan niet in stilte geleden en niet zelden nemen de aanmeldingen voor relatietherapie of echtscheidingsverwerking tóe in deze periode.

Vakantie: voor velen een bron van vermaak, ontspanning en avontuur, maar helaas voor velen ook nét dat duwtje om ten onder te gaan.

Kennelijk is ook dit zo’n moment dat de draaglast de draagkracht overstijgt en het evenwicht daarin verstoord wordt.

Ik hoop dat de telefoon niet méér rinkelt dan anders in de komende periode.

Prettige vakantie!

{mos_fb_discuss:2}