Uithuilen en opnieuw beginnen

Mijn dochtertje viel van de week van de trap. Gelukkig heeft ze er niets aan over gehouden. Ikzelf echter was bont en blauw door mijn poging om haar tijdens de val te behoeden. Op het moment dat ik haar zag vallen kwam mijn oerinstinct om mijn dochter te redden omhoog. Geen moment heb ik getwijfeld of nagedacht of ik moest proberen te voorkomen dat haar iets overkwam. Ik kon niet meer voorkomen dat ze viel, dus dan maar proberen de schade te beperken.

Als mens zijn wij sociale wezens en als het ons nageslacht betreft zeer altruistisch ingesteld.
Al is het veilig stellen van nageslacht en dus genetisch matriaal evolutionair gezien natuurlijk puur eigenbelang, maar dat ter zijde.
Hoe zeer je ook de neiging hebt om iemand te behoeden, je kunt niet voorkomen dat ze zich bezeren. Leren doe je nu eenmaal letterlijk met vallen en opstaan. Leren is grenzen verleggen.
Kijken hoe ver je kunt gaan en wat je nog aan kunt. Eens komt de tijd dat ze het zelfstandig moeten doen en je niet in de buurt bent om ze op te vangen.

In de verslavingshulpverlening werkt het eigenlijk niet veel anders. Als iemand wil stoppen met gebruik, dan zal hij of zij met zijn beperkingen en verleidingen moeten leren omgaan.
En ook hier geld leren doe je met (terug)vallen en opstaan. De libermantraining omgaan met verslaving heeft twee uitgangspunten. Het eerste uitgangspunt is dat omgaan met verslaving is als een hellend vlak, uitglijden hoort er soms bij, maar probeer dan de schade te beperken. Een krat bier leegdrinken is echt slechter voor je dan een pilsje en het maakt dus wel degelijk uit.

Het tweede uitgangspunt is het motto. Nee zeggen tegen drugs en Ja tegen gezonde genoegens. Of te wel zorgt dat je jezelf beloond voor het niet gebruiken van drugs.
Onlangs stond er op deze site een artikel over de behandeling van drugsverslaafden d.m.v beloning. Heel simpel uitgelegd hielden mensen het langer vol om geen drugs te gebruiken als er iets leuks tegen over stond zoals bijvoorbeeld een bioscoop kaartje. In veel gevallen, zo bleek uit uit het onderzoek, werkt het.

Het frustrerende bij verslaving is alleen dat de nadelen op lange termijn voor sommige nooit zwaarder lijken te wegen, dan de voordelen op korte termijn van het middel en er geen enkel genoegen in de plaats kan komen van het gebruik. Soms blijft er dan maar een oplossing over en dat is iemand los te laten en zijn eigen fouten te laten maken. Hulpverlenen betekend dan iemand oprapen na het vallen en hopen dat hij of zij er iets van geleerd heeft.

Na het valincident zaten mijn dochtertje en ik beide trillend en snikkend onder aan de trap.
Echter voordat ik goed en wel van de schrik was bekomen, was mijn dochtertje al weer vrolijk lachend onderweg naar boven. Haar woorden precies dezelfde als 5 minuten geleden. Nee mama jij blijft beneden, ik kan het zelf !
Tsja uithuilen en opnieuw beginnen er zit soms weinig anders op.

{mos_fb_discuss:2}