Twijfelaar

Two roads diverged in a wood, and I--
I took the one less travelled by,
And that has made all the difference.
Robert Frost, The Road not Taken

Twijfelaar

Mijn broertje kon eens moeilijk kiezen. Ik zie hem nog huilend met een leeg bord terug komen van het toetjesbuffet, waar hij als 6 jarig jongetje opgewonden en gulzig naar toe was gerend. Daar aangekomen bleek de keuze zo overweldigend dat het een apathische uitwerking op hem had en keerde hij uiteindelijk besluiteloos terug naar tafel. Zonder toetje! Drama.

Ook ik kan moeilijk kiezen. De meeste keuzes die ik dagelijks moet maken gaan mij nog wel redelijk af. Ik kom er wel uit wat ik kies op brood, wat ik aantrek en of ik wel of niet ga hardlopen. De beslissing is vaak al gemaakt voordat ik erover na heb kunnen denken.   

Lastiger wordt het wanneer ik moet beslissen over meer levenspad- achtige onderwerpen; zoals opleiding, baan, huis. De twijfel die dan toeslaat heeft een verlammende uitwerking op mijn keuze- gedrag. Ik wik, weeg, overleg, vraag advies en stel uit. Er is onrust. Ik weet dat ik moet kiezen, maar durf niet.

Ik besluit om de cognities die voorafgaan aan mijn onrust en angst eens onder de loep te nemen. Ik  zou dit immers ook met mijn cliënten doen in de praktijk waar ik werk. Welke tussenliggende gedachten en ideeën zijn verantwoordelijk voor mijn onrust, die evenredig toeneemt met de omvang van de beslissing? Want ik word niet onrustig als ik voor de keuze sta hagelslag of kaas te nemen.

Bij grotere beslissingen ontdek ik bij mezelf gedachten die het keuzeproces vertragen of zelfs geheel belemmeren. Wanneer ik mij bedenk dat er een ‘goede’ en een ‘foute’ keuze is bijvoorbeeld. Dat ik dus de foute keuze kan maken, en wat daar dan de gevolgen van zijn! Of de gedachte dat een bepaalde keuze is voorbestemd. Dat iemand daarboven allang voor mij heeft bepaald welke keuze ik ga maken. Ik twijfel dan of ik wel aanvoel welke keuze dat is.

Midden in mijn slopende keuzeproces tussen liefde en carriere afgelopen maand werd ik geattendeerd op de volgende zin uit een gedicht van Robert Frost, met de bedoeling mijn twijfel weg te nemen: ’I took the road less travelled by and that has made all the difference’.

Het duizelde me. Was de weg die ik in wilde slaan wel de minst bereisde? Hoe wist ik dan welke weg de minst bereisde was? En was dat dan juist de minst voor de hand liggende keuze? Wat zouden anderen doen? En moest ik dan juist het tegenovergestelde doen? Was dat goed of fout? En begreep ik het gedicht eigenlijk wel?

Ik zie in dat het nadenken over foute keuzes, consequenties en existentiële bedoelingen zorgt voor mijn onrust en impasse. Minder nadenken, zou ik mezelf daarom adviseren, in ieder geval minder rampzalig denken. Want wat is nou eigenlijk een foute keuze? Die bestaat misschien wel niet. Wel zal ik een misschien een minder gunstige weg inslaan en daar pas halverwege achterkomen. Maar dan komt er ook wel weer een nieuwe splitsing van wegen zodat ik mijn route aan kan passen.

Ik zou mijzelf filosofisch toespreken dat het leven vol splitsingen zit. Dat als je telkens uren stilstaat te twijfelen welke weg je moet kiezen, je niet of nauwelijks vooruit komt. Als twijfelaar moet je dus een weg kiezen en zien waar je uitkomt, òf je tentje opzetten op de splitsing en genieten van de omgeving. Want niet kiezen, is ook een keuze. Al loop je dan soms wel je toetje mis. 

{mos_fb_discuss:2}