Tijd voor verandering

Aan het eind van het jaar is het een goede traditie om terug te kijken naar wat er allemaal gebeurd is en vooruit te kijken naar het komende jaar. Voor de tweede maal in mijn carierre valt de jaarwisseling samen met een wisseling van baan. De eerste keer was de start van mijn carierre vers afgestudeerd van de universiteit en na een aantal maanden uitzendwerk kon ik toen als sociotherapeutisch medewerker aan mij eerste echte baan beginnen. Een hele stap op dat moment, de overgang van leerling naar werknemer, met als mooiste bonus mijn eerste salarisstrook. Ik had dat jaar een aantal goede voornemens. Een daarvan was dat dit de eerste stap was naar een functie als psycholoog.

Een goed voornemen dat ik dit jaar eindelijk waar ga maken. Na een half jaar als sociotherapeut en vijf en half jaar als educatief werker gewerkt te hebben, ga ik per 1 januari als psycholoog aan de slag. Het voelt goed en aan de andere kant merk ik dat afscheid nemen en de afgelopen periode achter laten moeilijker is dan ik dacht. Het besef dat ik straks na mijn vakantie niet meer terug zal keren op deze vertrouwde werkplek, komt met kleine stapjes. De gespreken en trainingen eindigde de laatste weken niet meer met een tot ziens of tot volgende keer, maar met een vaarwel het ga je goed en succes in je verdere leven. Lastig was het ook om te ervaren, dat als jij het niet doet, dat sommige dingen dan ook echt niet meer gebeuren of dat de dingen voortaan op een andere manier geregeld worden.
Als ik terugkijk heb ik absoluut geen spijt. Ik heb een heleboel geleerd en ik heb met veel plezier gewerkt.

Tegen iedereen die het maar wil horen zeg ik. Ik word psycholoog!
De reactie is opvallend, iedereen lijkt dit te begrijpen. In tegenstelling tot mijn ervaring als educatief werker vraagt niemand naar uitleg over mijn nieuwe functie. Het lijkt alsof er een ongeschreven wet bestaat rondom de functie van psycholoog. Ik moet overigens zeggen dat ik zelf ook deelgenoot ben in dit proces. Ook ik heb bepaalde veronderstellingen, waarbij ik eerlijk toe moet geven dat ik niet precies weet wat de behandelaren binnen onze instelling nou allemaal precies doen. Ik heb vooral een beeld van wat ik denk dat een goede psycholoog zou moeten doen en hoe ik daar invulling aan ga geven.
Niet alleen schijnt iedereen nu precies te weten wat ik ga doen, ook mijn aanzien stijgt. Psycholoog klinkt blijkbaar in de oren van de leek beter dan trainer. Natuurlijk staat de functie die ik nu ga vervullen voor meer verantwoordelijkheid, maar het feit dat ik nu de titel draagt betekend niet dat ik nu een ander verantwoordelijkheidsgevoel heb, of dat ik nu op een andere manier in het leven sta. Voor mijn gevoel ben ik nu niet anders dan straks in 2008 of wel?

Het lijkt op de verandering die ik drie jaar geleden door gemaakt heb. Op het moment dat ik mensen vertelde dat ik zwanger was. Er bestaat een zelfde ongeschreven wet over het ouderschap. Iedereen kan je vertellen dat je leven gaat veranderen. Iedereen weet wat je te wachten staat en dat je een nieuwe fase ingaat. Gelukkig heb je een maand of negen om aan het feit te wennen en liggen de winkels vol met handboeken met nuttige wenken en tips.
Aan deze nieuwe verandering heb ik maar een maand kunnen wennen en helaas zelfs het schap van de betere boekhandel bied geen uitkomst.  Ik zie een gat in de markt. Wie meldt zich aan als auteur samen schrijven we zo een bestseller. 
De titel heb ik al “Hoera, ik wordt psycholoog!”

{mos_fb_discuss:2}