Therapeut vs Liefde

In tranen zat ze voor me. De wanhoop liep met lange zwarte mascarastrepen over haar gezicht. Dit hield ze niet meer vol. Ze had al zoveel geprobeerd en niets had geholpen. Alexandra bleef maar eten. ’s Avonds, in het weekend en soms zelfs op haar werk overvielen de eetbuien haar. Ze kon er geen grip op krijgen, als ze een eetbui had, was ze als in trance. Soms vond ze in de prullenbak resten van verpakkingen van chocola waarvan ze niet eens meer wist dat ze het in huis had gehaald. Inmiddels was ze in een half jaar tijd ongeveer 10 kilo aangekomen. Ze had een baan waarin ze representatief moest zijn en haar collega’s begonnen haar te ondervragen waarom ze zoveel was aangekomen.

Ze was ten einde raad. Wat ik als behandelaar ook zei, het zou haar niet helpen want ze had het allemaal al eens geprobeerd. Langzamerhand begon ik me net zo wanhopig te voelen als zij. Ik wilde haar bewegen om toch op eigen kracht haar gedrag te veranderen, maar zij besloot zich te gaan laten informeren over een maagbandje. Dat voelde voor ons allebei als een nederlaag. Het zou toch mogelijk moeten zijn om de eetbuien onder controle te krijgen?

Na dit gesprek dacht ik lang over haar na. Hoe kon ik haar helpen? Was ik wel in staat om haar te helpen, moest zij niet naar een veel meer ervaren therapeut? Moest ik het met haar gaan hebben over acceptatie van de stoornis, in plaats van te kijken wat er nog aan gesleuteld kon worden? Maar niets leek goed genoeg. Zoals zij al mijn ideeën afwees, begon ik ook mijn eigen invallen af te wijzen.

Twee weken later zat ze weer voor me. Kalm en rustig. Haar ogen straalden. Mijn nieuwsgierigheid was meteen gewekt. Het eerste wat ze zei was dat de eetbuien gestopt waren. Ik kon mijn oren niet geloven. Ik vroeg naar haar eetpatroon: dat was normaal. Ik vroeg naar haar gewicht: 2 kilo afgevallen. Ik vroeg naar haar werk: alles weer normaal en rustig. Het leek wel een wonder. En het kwam dicht in de buurt.

Na  mijn vragenvuur vertelde dat ze voor de verjaardag van een vriend een sms-je naar hem had verstuurd. Het sms-je was echter bij heel iemand anders terecht gekomen. Door stom toeval of een speling van het lot, was het nummer wat ze had ingetikt het verkeerde geweest. Degene die het sms-je had ontvangen, berichtte haar terug dat ze vast iets verkeerd had gedaan, want hij was toch echt niet jarig. Alexandra stuurde haar excuses terug waarop ze vervolgens nog een aantal sms-jes van Eric kreeg. Die waren dusdanig leuk dat ze het er op waagde en hem eens belde. Het klikte direct over de telefoon. Eric bleek een leuke kerel en ook nog eens vrijgezel! Wat volgde waren lange telefoongesprekken waarin ze ieder hun leven tegenover elkaar vertelden. Bij ieder telefoontje werd de band hechter en de verliefdheid groter. Ze begonnen ook te mailen en stuurden elkaar foto’s. Eric vond Alexandra een prachtige vrouw en dat was iets wat Alexandra nog nooit van een man had gehoord, althans, nooit had geloofd. Maar toen Eric het zei ging er een knop bij haar om.

De onrust en negativiteit maakte plaats voor vlinders en zelfverzekerdheid. De vervelende emoties die ze vroeger weg at, waren als sneeuw voor de zon verdwenen. En dat allemaal in minder dan twee weken tijd.

Natuurlijk was ik erg blij. Het is prachtig om te zien hoe een cliënt uit een diep dal komt. Wat me echter raakte was dat het niet een gezamenlijke inspanning was van mijn inbreng en haar inzet, maar dat het gewoon stom toeval was. Gelukkig was er een collega die dit al eens eerder had meegemaakt en mijn gekrenkte trots wat kon temperen. Toen ik het verhaal vertelde lachte hij schamper en zei: Ah, verliefdheid, daar kan geen therapeut tegen op! 

{mos_fb_discuss:2}