Spiegeloog

Nog voor ik was afgestudeerd werkte ik onder supervisie van de praktijkhouder in een eerstelijnspraktijk. Ik liep er stage. Deze kans werd me geboden omdat ik genoemde praktijkhouder kende van jaren geleden, toen hij en ik beiden werkzaam waren als docent aan de HBOV, de hoge school voor verpleegkundigen. En zeg dan maar eens “nee” tegen zo’n kans.
Ik werd meteen voor de leeuwen geworpen, met niets anders in mijn rugzakje dan een welwillend oor, een flinke dosis gespeeld zelfvertrouwen en een grote hoeveelheid theoretische kennis die ik op slag vergat toen de eerste cliënte bij me binnenstapte.
Zij was een klein, schriel ogend vrouwtje van middelbare leeftijd, die met argwanend spiedende oogjes voortdurend om zich heen loerde, als verwachtte zij me elk moment te kunnen betrappen op afluisterapparatuur. 
Zodra ze had plaatsgenomen en ik haar, zoals me dat geleerd was, met een vlotte openingszin uitnodigde haar verhaal te vertellen, tuimelde er een  stortvloed van woorden over me heen in onverstaanbaar lokaal dialect.  Ik vergat ter plekke elke gesprektechniek en probeerde uit alle macht iets te begrijpen van wat ze me probeerde duidelijk te maken. Hier had ik niet op gerekend toen ik fluitend anderhalf uur de files trotseerde om aan de andere kant van het land vol enthousiasme mijn entree te maken in het psychologenvak. Toen ze ook nog begon te huilen met gierende uithalen, terwijl de woordenstroom ongebreideld bleef vloeien kon ik er helemáál geen touw meer aan vast knopen. Wat nu? Hier stond niets over in de gewichtige theoretische boeken die ik jarenlang grondig had bestudeerd. Dus ik handelde maar met wat mijn gezonde boerenverstand me ingaf: ik reikte haar een zakdoekje aan.
Hortend en stotend in haar moerstaal kwam ze zo de drie kwartier door terwijl bij mij waarschijnlijk de vraagtekentjes boven mijn hoofd zichtbaar werden.
Toen ze opstond en naar de deur liep sprak ze de historische woorden: “Da was goe om te proate mee un spiegeloog”
Ik staarde haar verbijsterd na.
Mijn eerste cliënte.
In de loop van de tijd raakte ik vertrouwd met het plaatselijke dialect. Voor de mensen hier was ik consequent de “spiegeloog”
Enkele maanden en cliënten later studeerde ik af.
Een dag nadat ik blij mijn bul in ontvangst genomen had en me vanaf dat moment psycholoog mocht noemen, bleek de wereld niet veranderd en moest ik gewoon, net als anders, mijn dagelijkse boodschappen halen. In de plaatselijke supermarkt kwam ik de kennis tegen die mij tijdens de studie regelmatig had bijgespijkerd in statistische technieken, niet mijn meest favoriete vak. Ik had haar hoog in het vaandel, zij was een geleerde vrouw. We hadden elkaar lang niet gezien en groetten elkaar verrast. Ze informeerde hoe het met mijn studie ging en ik kon haar apetrots vertellen dat ik inmiddels was afgestudeerd. “O, wat fijn voor je”zei ze, “en wat ben je nu?”
Ik had nog niet gehoord hoe het klonk om te zeggen psycholoog te zijn en ik wilde dat luid en duidelijk uitspreken. Maar helaas, juist op wat een triomfantelijk moment moest worden, maakten de grijze cellen kortsluiting en klonk het luid door de winkel: “Spiegeloog!”