Seksualiteit

Ik roep als professional altijd, dat je zelf het grootste instrument bent dat je hebt. Je gebruikt je eigen mening en ervaringen als referentiekader en probeert van daar uit aansluiting te vinden bij de groep. Soms in de overeenkomsten, soms juist uitgaande van de verschillen. Bij sommige gespreksonderwerpen ligt dit wat lastiger. Zeker als het zaken betreft die gevoelig liggen zoals bijvoorbeeld seksualiteit. Seksualiteit is een onderwerp dat in een aantal van onze trainingsmodules naar voren komt. Algemene zaken als maatschappelijke beleving van seksualiteit door de tijd heen, de seksueele ontwikkeling, rolpatronen en het verschil tussen mannen en vrouwen zijn dan bijvoorbeeld onderwerpen die aan bod komen.

Vrouw zijn kan hierin voordelen hebben. Vrouwen hebben over het algemeen toch een ander beeld van seksualiteit dan mannen en dit stel ik graag ter discussie. Een ander voordeel is dat in het bijzijn van een “dame” de gesprekken vaak enigszins beschaafd blijven en al hoewel ik niet al te preuts ben ingesteld is dat met deze onderwerpen toch wel prettig. Gelukkig kan ik als trainer natuurlijk altijd aangeven dat er tijdens de training niet ingegaan wordt op eigen ervaringen, maar dat het gaat om seksualiteit in het algemeen. Vragen over mijn persoonlijke situatie worden op precies dezelfde manier behandeld. Ontkennen is sinds de geboorte van mijn dochtertje immers geen optie meer. Over het algemeen gaat dit heel goed, maar wat als je vrouw zijn opeens wel onderwerp is van gesprek.

Dat overkwam mij een tijdje terug. Een van mijn cliënten werd dusdanig afgeleid door mijn fysieke verschijning dat hij zich absoluut niet meer kon concentreren op de training. Niet dat je zoiets met mannen in het “ uitgaansgebeuren” niet meemaakt. Ik heb wel vaker de behoefte om aan te geven dat mijn ogen zich 20 cm hoger bevinden dan daar waar de persoon in kwestie naar kijkt, maar meestal negeer ik dit gewoon. Ook in mijn werk is dit meestal mijn strategie. Deze cliënt echter had er zoveel last van dat hij het is gaan bespreken met zijn behandelaar en plots was ik het onderwerp van gesprek in een behandelplan.

Nou roep ik altijd dat ik graag onderdeel uit wil maken van een behandelplan, omdat onze mening als trainer of andere professionals uit de activiteiten en dagbestedingshoek vaak als onbelangrijk gezien wordt. Maar om nou op deze manier in het middelpunt van de belangstelling te staan kon ik missen als kiespijn. De oplossing was gelukkig vrij eenvoudig, maar jammer genoeg speelde dit alles nou net in de zomervakantie op het moment dat al mijn vrouwelijke collega's uit het team op vakantie waren. Graag had ik het even met iemand over willen hebben. Iemand die zich in mijn situatie kon inleven en niets ten nadelen van mijn mannelijke collega’s maar zij waren niet de eerste waar ik aan dacht.Ik voelde mij plots erg eenzaam en alleen.

Het gaf me te denken over seksualiteit en onze clienten in het algemeen. Het merendeel van onze clienten zit al jaren binnen in klinieken dan wel andere gesloten inrichtingen. Niet anders dan buiten de muren, worden mensen hier verliefd en hebben ze de behoefte aan relaties en seksualiteit. Alleen binnen de muren is sex nog altijd taboe. De recent geplaatste familiekamer draagt hier helaas in positieve zin niet veel aan bij. Het hebben van sex, al dan niet toegestaan, zal zeker voorkomen, maar voor het praten over eigen seksualiteit en intimiteit is weinig ruimte. In een discussie die binnen onze instelling gevoerd is rondom de mogelijke invoering van deel 2 van de libermantraining omgaan met sociale relaties en intimiteit kwam helaas maar al te vaak naar voren dat dit niet het favoriete gespreksonderwerp is van de meeste afdelingsverpleegkundigen.

Ik geef ze geen ongelijk praten over dingen die met seksualiteit samenhangen is niet makkelijk, niet voor jezelf en niet voor de ander.
Ik vraag me dan ook af, hoeveel van onze clienten mannen en vrouwen zich op dit punt regelmatig eenzaam en alleen voelen.

{mos_fb_discuss:2}