Roze Stroom

Al bijna een jaar ben ik in het bezit van een roestvrijstalen ketting om mijn nek, die onder stroom komt te staan zodra ik naar andere vrouwen kijk. Hierdoor kan ik inmiddels mijn eigen energiebedrijf beginnen en een middelgroot dorp in mijn eentje van gratis nek-stroom voorzien. Simpeler gezegd: Ik heb een relatie, eentje die zo alles-dat-vervelend- is-verklonterend is, dat ik werkelijk soms begin te denken dat ik gelukkig ben. Ik schrok hevig toen mijn neuronen dit woord een aantal maanden geleden voor het eerst in tijden weer gebruikten, en moest het voor uitleg opzoeken in een woordenboek. Ohja, dat. Ben ik dat? Hmm.

Het leuke van verliefd zijn is dat niets je meer een fuck kan schelen. Alles is een beetje bijzaak, en ruis op de lijn naar haar. Hierdoor loop je als alfamannetje glimmend van trots door de stad, met een arrogantie die zelfs de mooiste vrouwen doet vermoeden dat er ijzersterk zaad te halen valt. Een jaar geleden keken diezelfde vrouwen je nog aan alsof je het lelijke broertje van Herman van Idols was. En op een groen haar na hadden ze nog gelijk ook.

Nu ben je king of the jungle. Je kijkt nog wel, maar niet meer op die banale testosteron-manier die mannen die terechte slechte reputatie geven. Je kijkt alsof het je eigenlijk niets kan schelen dat je als man de Godsganselijke dag Tieten in je ogen gedrukt krijgt. ‘Die van die van mij zijn mooier, groter, zachter en veel minder banaal verpakt’, denk je trots. Je kijkt wel, maar vergelijkt, en concludeert dat niemand zo lekker is als zij. ‘En lullig genoeg voor jou is zij van mij’, denk je als een ander, minder gelukkig alfamannetje je op straat passeert.

Hoewel haar schoonheid mij dus pathologisch verblindt, geeft ze me juist ook genoeg afstand om de Leugen van Alle Andere Vrouwen te kunnen doorzien. Hierdoor werd ik laatst zo ontzettend kwaad dat ik uit protest een dag lang niet naar tieten heb gekeken. Dat zal ze leren.

Want tegenwoordig lijkt het wel alsof vrouwen steeds beter in staat zijn om, met behulp van de laatste mode, precies die fysieke kenmerken van zichzelf te belichten die bij mannen de hondenreacties uitlokken die zo kenmerkend zijn voor onze achterlijke, hyperhormonale manier van doen. Met andere woorden: vrouwen weten hun tieten, benen, buiken en konten zo schurfterig goed te profileren dat zelfs een blinde man zijn erectie terug moet duwen.

Tegelijkertijd hebben de meeste vrouwen die ik ken een ontzettend grote bek over de kwijlende mannen die ze op straat en in de kroeg van zich af moeten slaan. Daar waar de signalen die vrouwen afgeven een steeds explicieter sexueel karakter krijgen, worden mannen geacht zich juist meer te beheersen. En dat terwijl diezelfde uiting van schoonheid ons juist moet verblinden voor dat (op hun beurt) asexuele, overdreven gevoelige tutmutserige karakter van vrouwen. De schoonheid van vrouwen heeft als doel een man te verdoven, zodat we dat gezeik niet meer de hele tijd hoeven aan te horen. Maar daar waar een vrouw ons verblindt, eist diezelfde vrouw dus respect. Ja daag.

Wij mannen worden geacht om op een cerebrale, fijngevoelige manier te reageren op de zuiver fysieke, en uiterst uitgekookte lokroep van vrouwen. Hiermee eisen vrouwen het onmogelijke van ons. De enige mannen die dit namelijk kunnen zijn mannen met een Gelukkige Relatie, omdat het die mannen geen fuck kan schelen wat je als vrouw wel of niet aanhebt. Single Mannen zijn niet opgewassen tegen het Visuele Geweld van Vrouwen.

Gijs (www.denkwatjewilt.nl)

{mos_fb_discuss:2}