Pers'vrijheid'

Het begrip persvrijheid wordt in geval van hotnews vaak erg letterlijk genomen. Zodra er iets aan de hand is stort heel schrijvend, sprekend, filmend en fotgraferend Nederland (lees: pers) zich erop als haviken op een prooi. Al het andere nieuws dringt al dan niet tijdelijk, naar de achtergrond en je kunt geen zender op radio of tv, geen krant meer openslaan of de berichtgeving gaat alleen nog maar over dat nieuws. In het kielzog van de pers, of misschien wel door toedoen van de pers, draven er opeens allerlei deskundigen op die er hun licht over laten schijnen of op zijn minst hun zegje erover willen doen. De kans dat daardoor véél gespeculeerd wordt, dat hiaten worden aangevuld met mogelijk zelfbedachte informatie of op grond van halve geruchten wordt levensgroot. Ben ik de enige die zich daar dood aan ergert?

Gisteren zat ik, als vele anderen voor de televisie om te kijken naar de viering van Koninginnedag in Apeldoorn. En ook bij mij sloeg verbijstering en ongeloof toe toen opeens dat ongeluk voor de ogen van zo’n beetje heel Nederland gebeurde. Verschrikkelijk!!

Natuurlijk wil je dan weten wat daar gebeurde en waarom dat gebeurde. Maar al die Indianenverhalen daaromheen: nee, daar zit ik niet op te wachten. En ik kan me zo voorstellen dat ook de slachtoffers in de meest brede zin van het woord daar niet op zitten te wachten. Vanavond zag ik op de televisie een discussie over de vraag of al die schokkende foto’s, waarop mensen soms heel herkenbaar in beeld waren, wel of niet ‘mochten’ worden gepubliceerd. Daar wordt verschillend over gedacht. Ik heb er zo mijn mening over. Feit is wel dat de laatste jaren steeds meer ‘vrijheid’ door de pers genomen wordt. Het effect daarvan is, en dat is overigens al járen gaande, dat mensen nergens meer door geschokt worden, men wordt massaal murw van al het schokkende leed dat ons dagelijks wordt opgedrongen door beelden. Het is een bekend verschijnsel dat, wanneer mensen worden ‘overvoerd’ er een zekere gewenning optreedt en het schokkende nieuws een vluchtigheid krijgt dat absoluut geen recht doet aan het leed dat slachtoffers en/ of nabestaanden van slachtoffers is aangedaan. De sensatie van de pers overschaduwt het menselijke leed, het wordt als het ware tot een ‘ingredient’ de kurk waar de pers op draait. De vrijheid van de pers kan in zulke gevallen grensoverschrijdend zijn.

Ik walg daarvan.

Wat hier past is slechts medeleven, meevoelen met al die mensen die zijn ondergedompeld in verdriet en hun trauma’s moeten zien te verwerken. Sensatie hoort daar niet bij. Ik denk in stilte aan hen.