Perfect of goed genoeg

Een paar nachten geleden droomde ik van een oud cliënt.
Op een of andere manier was ik terug in de schoolbanken beland en moest een rekentest afleggen. Een aantal rijen achter mij zat iemand die ik herkende als een ex-cliënt. Ook hij moest blijkbaar deze test maken. Toen ik klaar met mijn test was liep ik naar voren om deze in te leveren. Op dat moment stond ook de ex-cliënt stond op, hij liep op de onderwijzer af en met een hoop kabaal sloeg hij zijn pen en papier op tafel. Ik stop ermee anders ga ik slaan.
De onderwijzer trok wit weg en de bewaking kwam al aangerend. Ik ben wel wat gewend en dus sprak ik hem rustig aan en liep met hem mee naar de gang. Daar legde hij me uit dat hij heel erg gespannen was en vandaar dat hij wegwilde uit de situatie. Zijn woordkeuze was misschien niet geweldig, maar verder was er weinig aan de hand. Hij had voor zijn doen perfect gehandeld. In het verleden was het vanuit spanning vaak genoeg uit de hand gelopen.  Toch was zijn perfect voor de maatschappij op dat moment niet goed genoeg.

Een andere ex-cliënt van me heeft ooit een campagne bedacht voor een kledinglijn. Op de voorkant van de kleding stond: "Ik heb TBS" , op de achterkant stond "en dus?"
In zijn waansysteem had hij ooit bedacht dat in de huidige maatschappij slechts een aantal zeer beperkte manieren bestonden om jezelf echt te onderscheiden. Raketgeleerden waren er al genoeg en ook op ander gebieden van de wetenschap kreeg je nooit echt aanzien. Nee als je wilde dat mensen je zouden herinneren kon je beter een moordenaar worden, die werden nooit vergeten. Zodoende vermoorde hij twee hulpbehoevende familieleden met een bijl en deed daarmee de wereld in zijn ogen een plezier.
Een groot contrast met de intelligente, sympathieke twintiger die ik als hulpverlener kende.
Hij hoopte dat er een dag zou komen, dat hij ook als TBS-er gewoon weer geaccepteerd kon worden en de fictieve kledinglijn was een eerste stap.

Vorige week was ik aanwezig bij een kerstviering. Het ging over verdraagzaamheid.
Verdraagzaamheid was niet hetzelfde als " als ik geen last van je heb, dan bemoei ik me ook niet met jou. Verdraagzaamheid is iets anders dan ok, but not in my backyard.
Deze mentaliteit heerste er het afgelopen jaar in de omgeving van mijn werk wel. Daar kwam de buurt in opstand tegen een huis dat wij als kliniek wilde openen.
Het doel van het te openen huis is om cliënten van ons de gelegenheid te geven om met minder hulpverlening een eerste stap terug in de maatschappij te zetten.
Maar wil de maatschappij dit eigenlijk wel.

Zijn onze cliënten ooit goed genoeg om echt opgenomen te worden in de maatschappij.
Wanneer verandert iemand van een criminele junk in een ex-verslaafde en ex-gedetineerde en is er dan ook een moment waarop iemand deze ex status kan verliezen en weer gewoon een mens wordt? Of geld het eeuwen oude spreekwoord eens een dief altijd een dief?
De realiteit rondom beide ex-cliënten is dat beide waarschijnlijk de conclusie getrokken hebben dat het nooit goed genoeg zou zijn.
Beide maakte namelijk een eind aan het leven.

Mijn wens voor 2009.  Net iets meer begrip voor elkaar. Niemand is perfect, maar iedereen is goed genoeg!

{mos_fb_discuss:2}