Paved with a smile

Wie kent hem niet. De Paved with fear truck. Ook bij onze instelling is hij langs geweest.
Zodra ik de aankondiging las op ons intranet heb ik meteen gemaild. Natuurlijk wilde ook ik graag een kijkje nemen in de truck en ik dacht, het zal best druk worden dus ik moet direct reageren. Gelukkig waren er nog wat plaatsjes vrij en ik kon tussen de middag terecht. Best prettig, want je wil er toch liever ook geen cliënten voor afzeggen. Op ons afgesproken tijdstip had de psychose ervaring inmiddels wat vertraging opgelopen. De spanning liep ondertussen op (zouden ze dat expres doen?) Ruim een kwartier later dan gepland konden we de truck in.
Eerst kregen we een korte uitleg. “Zo meteen gaan jullie een milde psychose beleven”. “Jullie nemen straks plaats in deze cabine voor een wandeling door de stad, maar eerst moeten jullie een aantal vragen invullen op de computer”. “Deze zijn nodig om de ervaring persoonlijker te maken”.
Direct begon de psychose ervaring. “Hoezo persoonlijk wat gaat er straks gebeuren?”. “De deuren kunnen toch wel open he?” “Mijn e-mail wat willen ze daar mee?”
”Een milde psychose?” “Het is toch wel veilig he?” “Het is toch niet echt eng?” “Straks blijf je er in hangen!” “Welnee een psychose is niet besmettelijk joh!”
Zo wat losse opmerkingen die de ronde deden in het wachtgedeelte van de truck.
Ik lette goed op hoe de mensen uit de cabine kwamen. Gelukkig leek iedereen er zonder kleerscheuren uit te komen, al stond mijn voorgangster al na 1 minuut weer buiten, omdat het te eng werd. Oei dat was even slikken. Maar goed de professionaliteit (lees nieuwsgierigheid) overwon de angst en ik stapte de cabine in.
Het was een vreemde belevenis. Het was niet perse eng, maar vooral erg verwarrend.
Ik bleef tegen me zelf zeggen, het is niet echt, het is een simulatie, maar toch kwam het best dichtbij. Het raakt je als iemand rechtstreeks tegen je praat. Vergelijkbaar met de belspel Miep die dagelijks verkondigd dat jij de enige (sukkel) bent die met dat lekkere weer binnen naar de tv zit te kijken. Deze stem was alleen veel minder vriendelijk en had duidelijk geen leuke hoofdprijs voor mij in petto.
Maar wat ik het engst vond was eigenlijk iets heel alledaags. Iets waar ik tot dan toe nooit bij stil gestaan had. Het was een niets zeggende voorbijganger. Het hoort bij de dagelijkse etiquette, op straat lach je naar totaal onbekende. Zo’n simpel beleefd glimlachje, je kent het wel. Voor mij in ieder geval de normaalste zaak van de wereld om iemand op straat te groeten. Het overkwam mij ook het tijdens de psychose ervaring en ik vond het eng. Wat moeten die mensen van mij? Waarom lachen ze naar me? Wat willen ze van me?
Een simpel nietszeggend gebaar, dat was wat mij angst in boezemde op dat moment.
Het deed mij realiseren dat een psychose niet altijd draait om grote, heftige gebeurtenissen die voortkomen uit hallucinaties. Het gaat juist om de kleine dingen, waar niemand bij stil staat. Wat je ook aan niemand uit kunt leggen. Het klinkt gek om te zeggen dat je denkt dat mensen je kwaad willen doen, omdat ze naar je lachen. Toch dacht ik het en ik baalde ervan.
Als ik nu op straat loop en er lacht iemand naar me, denk ik meteen aan de paved with fear truck. Ik vraag me af, of de andere enig idee heeft wat dat bij mij teweeg brengt.
Waarschijnlijk niet. Gewoon een beleefd glimlachje, niet meer, niet minder.
Zelf durf ik niet goed meer. Ik probeer het oogcontact te vermijden, ik vind het eng om naar mensen te lachen.
Misschien ben ik toch een beetje psychotisch geworden.

Emmylou den Ouden