Nog even en ik zie de hemel weer...

Al drie jaar lang wordt mijn cliënte door justitie aan het lijntje gehouden voor een klein vergrijp. In een zeer zware periode in haar leven waarin zij alles verloor, haar man, haar baan, haar huis en haar hond, deed zij een beroep op de steun van een man die zich opwierp als vriend. Voor veel mensen geldt dat schrijven helpt. Dit gold ook voor haar. Ze deed dit via email naar deze vriend. Hij vond het prima. Ze zette haar verdriet, haar onmacht, op het elektronisch papier. Het hielp haar om haar gedachten te ordenen en de grip op haar leven niet te verliezen.

Tot de vrouw van deze vriend de emails onder ogen kreeg. Plotseling en zonder enige uitleg verbrak hij het contact. Mijn cliënte, kwetsbaar in die tijd, begreep deze plotselinge ommekeer niet en bestookte hem met vele vragen over waarom hij het contact zonder reden, zonder uitleg verbrak. Het liet haar niet los. Daarop stuurde deze vermeende vriend advocaat, politie en justitie op haar af. Belaging. Belaging?? Om emails?? Ja!

Sindsdien zit cliënte vast in de klauwen van justitie. Al drie jaar lang. Zij vecht voor haar recht, maar ontdekt telkens opnieuw weer dat het recht krom is. Zij is een papieren dossier geworden, onderop de stapel en van tijd tot tijd deelt justitie een oneerlijke tik uit. Er worden rapporten over haar geschreven die bol staan van onwaarheden, er worden “getuigen”gehoord, die haar niet kennen, haar nooit gezien hebben, maar álles “weten”van haar.

Zij gaat er aan onderdoor. Zij krijgt van justitie de schuld van elk oponthoud in haar proces, omdat zij rapporteurs aan de schandpaal nagelt bij het tuchtcollege, die haar gelijk geeft. Niettemin worden deze malafide rapporteurs als getuige-deskundigen opgeroepen op de zitting, justitie heeft er geen boodschap aan dat de deskundigen door het tuchtcollege zijn veroordeeld. Vrouwe Justitia is niet alleen blind, ze heeft niet voor niets een doek voor de ogen, maar ze is ook doof. Vrouwe Justitia heeft geen oren en ogen nodig, zij is God, zij “ziet”de waarheid, argumentatie is niet nodig. En dat allemaal van onze belastingcenten, die zoveel béter besteed kunnen worden dan aan een vrouw die niets kwaads bedoeld heeft, die het moeilijk had, maar die in de boeken van justitie opgetekend staat als een stalker vanwege veel email met vragen waarom een contact plots en abrupt verbroken werd. Mijn cliënte laat mij altijd de stukken zien, de brieven van haar advocaat die justitie nooit beantwoordt, de processen verbaal die worden opgesteld, de rapporten en ik zie dat deze steeds verder verwijderd raken van waarheid en werkelijkheid. Intussen gaat mijn cliënte hieraan stuk. Al drie jaar lang durft zij nauwelijks haar brievenbus te legen omdat ze niet weet wat er nú weer zal gebeuren. En elke dag, als ze met kramp in haar maag ontdekt dat er deze dag niets is, kan ze even ontspannen, voor de rest van de dag heeft ze dan even rust. De volgende dag…hetzelfde ritueel. Dag in, dag uit, maand in, maand uit, jaar in, jaar uit. Ze gaat nu al het vierde jaar in en nog altijd weet niet  wat haar boven het hoofd hangt, of ze bestraft wordt of dat ze een rechter zal treffen met een hart.  “Een verkrachter zou in de tijd dat ze met mij bezig zijn, al lang zijn berecht, veroordeeld en zijn straf uitgezeten hebben en weer vrij rondlopen” zegt zij. Ze wil niet meer. Ze kán niet meer. De leugens stapelen zich op, haar hele verhaal wordt opgeblazen door “waarheid” van anderen. Ze kan dat aantonen. Maar ze  krijgt  geen kans. Er moet immers gescoord worden door justitie? De dames en heren juristen kunnen toch niet wéér gezichtsverlies lijden, zoals we dagelijks in de krant kunnen lezen? Dus moet de zaak van mijn cliënte linksom of rechtsom leiden naar een veroordeling. Leugens worden daarbij niet geschuwd, de waarheid wordt hún waarheid. Zou het daarom zo lang duren? Ze wordt steeds wanhopiger. Steeds machtelozer. En ik, als haar hulpverlener ook.

Mijn cliënte wordt suïcidaal.

“Nog even en ik zie de hemel weer” zegt zij en ik lees de onmacht in haar ogen.

{mos_fb_discuss:2}