Nemen door te geven

Een cliënt van mij was ernstig depressief en kwam nauwelijks nog haar bed uit. Ze had tijdelijk geen werk, geen relatie, weinig vrienden, en met de aanhoudende kou was zelfs een korte wandeling al bijna niet meer te doen. Als therapeut is het moeilijk om iemand perspectief te bieden als iemand dat perspectief echt niet kan zien. Eigenlijk was ze er gewoon een beetje klaar mee.

Tot ze toevallig een keer 50 cent gaf aan een muzikant, die buiten bij de supermarkt stond te spelen. De muzikant reageerde door direct over te stappen op een nummer uit Schindler's List. Alsof de violist het verdriet van mijn cliënt aanvoelde. Ze heeft daar toen vreselijk staan huilen. Mensen vroegen massaal of het wel goed met haar ging. Zelfs de voetbalplaatjeskinderengestapo stopte even met het schreeuwen om stickers. Of het wel goed met haar ging. Ze antwoordde dat ze voor het eerst in tijden weer iets voelde, en dat de tranen dus juist een welkome afwisseling waren.

Ze gaf, ze maakte contact, en kreeg direct iets terug. Ze vertelde me dat ze toen besefte dat ze al die tijd actief passief was geweest; ze nam bewust niet deel aan het leven, en dacht vervolgens dat het leven haar niet wilde hebben. Maar feitelijk was het precies andersom.

Ze begon met het geven van donaties aan goede doelen. Ze bracht haar oude kleren weg, en gaf de violist elke dag een muntje, als symbool voor haar eigen verlangen om contact te maken met het leven. Ze hielp een oud vrouwtje met haar boodschappen, gaf complimenten voor de goede service in een restaurant, en schakelde net een tandje vriendelijker naar haar vrienden toe.

En toen merkte ze dat ze zichzelf ook meer ging gunnen. Haar gedrag naar anderen toe werd een voorbeeld voor de relatie die ze eigenlijk met zichzelf wilde cultiveren. De zelfhaat verdween doordat ze durfde weg te geven waar ze zelf zo naar verlangde. En ineens werd het minder koud.

Gijs

www.denkwatjewilt.nl