'NEE geen kinderen NEE ook niet stiekem wel'

Ik heb een gloeiende rothekel aan kinderen. Wie ze neemt is gedoemd tot minimaal 18 jaar ware hel. De eerste paar jaar schijten ze kotsend alles onder en mag jij het opruimen. Daarna krijgen ze een eigen willetje en treiteren ze jarenlang het bloed onder je teennagels vandaan. Ze ruineren je huwelijk, plukken je geestelijk en financieel volledig kaal en als ze dan eenmaal volwassen zijn trappen ze je naar een verzorgingstehuis omdat je teveel lult over vroeger. 

“Ik spreek jou over 5 jaar nog wel een keer.” Ik kijk in het iets te zelfvoldane gezicht van een collega; een legkip in wording. Wat is dat toch, dat paternalistische zeikerige toontje van mensen die wel van kinderen houden. Alsof ik werkelijk debiel ben omdat ik niet van kinderen hou! Ik gebruik mijn gezonde verstand tenminste! Ik hoorde laatst een baby krijsen, waarbij de moeder werkelijk durfde te zeggen: “Lief hè”. LIEF?? Het meest irritante geluid op aarde kan door het moederhormoon moeiteloos worden omgezet in een lief geluid. En waag het eens om het daar niet mee eens te zijn. Dan ben je gelijk een ongevoelige klootzak.

Mensen die van kinderen houden begrijpen werkelijk niet dat er mensen zijn die niet van kinderen houden. Ik ben het spuugzat dat ik steeds maar weer moet uitleggen dat ik ze gewoon niet leuk vind. Zeker mijn vrouwelijke collega’s (psychologen) schijnen niet te kunnen begrijpen dat het werkelijk mogelijk is dat je kinderen niet leuk vindt, terwijl je daarnaast gewoon normaal bent (dus geen trauma’s of hechtingsgedoe). 

Met onze grote muil over individualiteit vertonen we nog steeds dit schrijnende kuddegedrag. Ook als je kinderen leuk vindt is er geen enkele reden om ze dan ook echt te nemen. Het enige motief is het egoïsme van het doorgeven van genenmateriaal en het vergroten van macht tijdens je eigen leven. Het kind zelf zal opgroeien in een mensenwereld die allang over de datum is. Mensen nemen kinderen om drie redenen: 1) Om een uitgedoofde relatie nieuw leven in te blazen, 2) Om je eigen ego te vergroten; kinderen zijn vertegenwoordigers van jouw verlangen om belangrijk te zijn en 3) Om te ontsnappen aan de conclusie dat het leven tijdelijk en daarmee zinloos is. 

Mijn ouders waren zo dapper dat ze aan mij hebben toegegeven dat ze, als ze het achteraf allemaal hadden geweten, geen kinderen hadden genomen. Voelde ik me niet beledigd? Welnee! Ik ben in vele opzichten een redelijk gemiddeld rotkind geweest, iets dat je had kunnen verwachten dus. Dat mijn ouders hun eigen fout durfden toe te geven getuigt juist van ultieme liefde voor hun kind: ze willen me op die manier juist leren om niet dezelfde fout te maken, in plaats van dat ze heel hypocriet doen alsof het zo ontzettend leuk is om kinderen te hebben. 

Graag zou ik het bij deze op willen nemen voor de minderheid die graag wil leven zonder gejengel, gekrijs en verplicht pootjes geven op verjaardagen. Mensen met kinderen zouden eens wat vaker rekening moeten houden met de kindervrije mensen uit hun omgeving. Ik ken veel mensen die het met me eens zijn, maar die zich gedwongen voelen om zich aan te passen aan deze krijsende, domme menigte. Uit jullie naam zeg ik nu: Laat ons vrij ! 

{mos_fb_discuss:2}