Life-event

Het huis raakte steeds verder leeg. Het verval werd zichtbaar, als een afspiegeling van mijn leven. Twintig jaar bijna woonde ik in dat huis. Mijn vrouw hield van de tuin,  mijn kinderen groeiden er op. Het was een mooi huis, een warm nest voor ons en onze vele gasten die in de loop der jaren hebben gelogeerd bij ons. Uit binnen- en buitenland. Soms maar één logé, soms vijf of zes tegelijk. Dan moesten we passen en meten, matrassen op de grond leggen en dekens van zolder halen, maar het lukte altijd. De vrienden en vriendinnen van de kinderen kwamen vaak, zélfs als de kinderen zelf niet thuis waren. Iedereen kon mee-eten, iedereen was welkom op elk moment van de dag.

Nu woont er niemand meer, ik ben de laatste die door het huis loopt en straks de deur achter me dicht trekt. Mijn vrouw was al eerder weg. Zij ging ervandoor met mijn beste vriend. Mijn kinderen studeren in een andere stad, ik bleef alleen achter in dat veel te grote huis. Ik besloot het te verkopen om elders wat kleiner te gaan wonen. Zo kon ik de kosten omzeilen van het groot onderhoud voor het huis. Dat was hard nodig, de kozijnen waren verrot, het dak lekte en de vloer was scheefgezakt. Toch hield ik van dat huis. Er is in gelachen en gehuild. Er is in gelééfd! Maar ik raakte mijn baan kwijt. Ik raakte mijn vrouw kwijt. Vorige week werd de piano weggehaald. Ze speelde zo mooi piano. Ik genoot van de klanken. Nu is het stil. Stil en leeg. De week daarop werd de grote kast weggehaald. Die vond een goede bestemming elders. Kamer voor kamer ruimde ik leeg. Twintig keer reed ik naar de stort en gooide het verleden in een grote container.

Een béétje verleden nam ik met me mee, het paste in één kleine koffer. Nog één keer dwaalde ik door de lege kamers. Niets meer. Onzichtbaar bleef haar naam achter. Ik tekende met mijn vingers haar naam op de muren, op de tegels van de badkamer, op het nachtkastje naast mijn bed, op mijn kussen, ik tekende haar naam in de lucht. Niemand zal haar naam hier nog lezen. Ik trek zacht de deur achter me dicht. De eerste krokussen komen op zie ik. Daar kunnen de volgende bewoners van genieten. Ik leg mijn koffertje verleden in de auto. Langzaam rijd ik weg. Het huis laat ik achter me, het dorp waar ik zolang gelukkig was verdwijnt in de verte. Ik ga op weg naar mijn appartement in de stad. Het is helemaal nieuw ingericht. Ik heb het verleden afgekocht met mooie spullen. De prijs was hoog, een grote dosis eenzaamheid.”

Het is tijd. Met een weemoedige glimlach staat de man op. “Dank voor uw tijd”, zegt hij terwijl hij een hand geeft, “wie weet ligt in deze stad een betere toekomst” Het klinkt alsof hij dat hoopt, maar het niet gelooft. Hij gaat.  Door het raam zie ik hem een beetje sjokkend, een beetje zoekend naar de bushalte lopen.  Een eenzame, ietwat gebogen man. Zijn leven heeft een totaal andere wending genomen. Hij heeft verdriet. Life-events.