Liefde heelt alles

Op een dag kwam ze binnenwandelen. Een blonde schoonheid van amper 18 jaar. Ze had last van angsten, zei ze. Om het wat specifieker in beeld te krijgen vroeg ik haar om precies te omschrijven om wat voor angsten het ging. Bang voor spinnen, bang voor de tandarts, bang in het donker, bang voor spoken en geesten, bang om alleen te zijn, bang voor enge mannen op straat, bang voor moord en verkrachting, bang voor honden; zij noemde een heel scala van griezeligheden die haar angst inboezemden en die haar dromen omzetten in nachtmerries. Thuis had ze altijd ruzie met haar stiefvader die zich met louche zaakjes bezig hield, hij zat regelmatig in het gevang. Haar moeder was ook overal bang voor. Daarom probeerde zij haar moeder te steunen, hoewel het er altijd op uitdraaide dat zij ruzie kregen. Ze keek naar horrorfilms waar ze bang van werd. Ik vroeg haar waarom ze dan naar zulke films keek. “ Dat doe ik zodat ik weet wat ik doen moet als ik soms op straat wordt overvallen, of als er een moordenaar binnensluipt” zei ze. Ze wilde op alles zijn voorbereid. Voor het geval dat.  Ze hield zich op in kringen waar haar angst stevig werd gevoed.  Haar vrienden hielden zich bezig met ‘glaasje draaien’ en dergelijke occulte zaken, dat boezemde haar angst in. Haar vriendin had haar bestolen, ze hing rond in horecagelegenheden waar drugs werden gedeald, waar vechtpartijen waren en ze stapte bij vrienden in de auto, óók als die vrienden onder invloed van drank of drugs waren. Ze was trouwens ook bang voor ongelukken. Ze rookte, dronk forse hoeveelheden alcohol, blowde om haar angsten onder controle te krijgen, maar ze had gemerkt dat de angst dan nog meer toenam.  Daarom beperkte het blowen en haar alcoholconsumptie zich tot de weekenden, dat leek haar verstandiger. Met roken was het anders, daar kon ze niet mee ophouden want dan zou ze dik worden en ze wilde niet dik worden. Ze zat op school, maar spijbelde veel, meestal als ze een tentamen had, want ze had ook faalangst. Kortom: een kwetsbaar meisje uit een dito milieu, nauwelijks sociale steun en veel angsten. Veel van haar angsten waren irreëel , ingegeven door een grenzeloze fantasie die op hol sloeg als ze enge films had gekeken. Wat een noodzaak was, want ze moest toch weten wat te doen als haar iets overkwam. Ik had niet genoeg aan één intake om dit meisje goed in beeld te krijgen. Ze wilde van die angsten af en hoopte dat ze aan het goede adres was in onze praktijk. Daarnaast had ze ook hulp van een maatschappelijk werkster, kreeg ze een training om haar angst voor de tandarts te overwinnen en deed ze een sociale vaardigheidstraining. Allemaal tegelijk. Misschien was dat mede een reden waarom ze niet erg therapietrouw was. Ze kwam vaak niet opdagen en als ik haar belde om haar te herinneren aan haar afspraak, dan belde ik haar meestal uit bed, óók als de afspraak in de middag gepland was  want ze had steevast de avond daarvoor een feest gehad en moest nu uitslapen. Een meisje om je kiezen op stuk te bijten. Ik maakte me zorgen om haar, temeer daar zij meer niet dan wel verscheen op de afspraken. Ik kreeg geen grip op haar.

Op een dag, enkele maanden later, kwam ze onverwacht weer binnen wandelen. Ze zag er stralend uit.“Hoe gaat het met je?” vroeg ik. “Goed”, zei ze, “ik heb geen nachtmerries meer, en ik heb geen angsten meer, eigenlijk heb ik nergens meer last van. Het gaat heel goed met me” “En hoe heb je dat voor elkaar gekregen?”  vroeg ik. “Ik heb weer een vriendje. Ik kan er niet tegen om alleen te zijn. Dan krijg ik allerlei angsten. Maar nu ben ik niet meer alleen en zijn alle angsten weg. Ik kan stoppen met de therapie”. Ze gaf een hand , bedankte me voor de hulp en wandelde vol zelfvertrouwen de spreekkamer weer uit, recht op haar vriendje af, die buiten stond te wachten.

Verbluft keek ik haar na. Liefde heelt alles.