Lachtherapie

We kennen ze allemaal, dagen met van die loodzware gesprekken met cliënten die geen stap verder lijken te willen komen. Die alleen willen klagen, aandacht willen en alle energie uit je halen zodat je zelf aan het eind van zo’n dag vol negatieve lading, niet meer in de positieve plus in een bomvolle tram naar huis sjouwt, neerploft op de bank en hoopt dat je partner en kinderen hun dagfrustraties aan elkáár en niet aan jou komen vertellen.

Mijn eerste werkgever was wars van elke vorm van vrolijkheid of luchtigheid in therapeutische sessies, er diende zwaar en gewichtig hulp verleend te worden, daar viel niet bij te lachen.

In de praktijk kwam een zeer zwaarlijvige cliënte, die, het was niet anders, want ze was door de fauteuil gezakt, op een kantoorstoeltje met wieltjes moest plaatsnemen. Ze zat nogal ongemakkelijk en de wieltjes begonnen vervaarlijk te draaien. Terwijl zij haar verhaal deed zag ik haar voor mijn geestesoog opeens van die stoel afrollen en ik stelde me daarbij een zeer komische situatie voor. Ik hield me uiteraard in, tenminste, dat dacht ik want lichaamstaal verraadt alles. “Wat zit je daar te gniffelen?” vroeg de dame. Tja, wat moet je zeggen in zo’n geval? Iets bedenken? Nee, schoot me Rogers te binnen, wees écht! “Ik zag je in gedachten opeens van die stoel afrollen en ik zal je maar meteen zeggen: als dát gebeurt dan ga ik vast lachen, dus wees gewaarschuwd”vertelde ik haar oprecht. Kennelijk werd ze zich plots bewust van die draaiende wieltjes onder haar stoel en schoot onbedaarlijk in de lach. Ze lachte zich letterlijk van haar stoel af en belandde op de grond..

Nu wilde het dat in de praktijk een jong poesje van een van zijn kinderen rondliep  die op een goede dag in mijn spreekkamer terecht was gekomen. Ik was in gesprek met een jonge vrouw en plots kwam dat beest te voorschijn en sprong op haar schoot. Ze schrok zich een ongeluk en joeg de kat weg. Die verdween beledigd in het niets om even later pardoes bij mij in m’n nek te springen. Daar schrok ik me een ongeluk van. Ik vatte ‘m bij z’n nekvel en zette hem op de grond. Hij  bleek dit een leuk spelletje te vinden. De kat sprong steeds onverwachts tevoorschijn om beurten bij haar en bij mij op schoot of in de nek. Ze ontweek tenslotte behendig onze pogingen haar te vangen om haar buiten de deur te zetten en zowel mijn cliënte als ik kregen daar de slappe lach van. Rollend van het lachen kropen we tenslotte over de grond om de onverlaat te pakken te krijgen. Totdat mijn norse werkgever op het lawaai afkwam, de deur opengooide en bulderde: “Wat is er in Godsnaam hiér aan de hand?” “Lachtherapie” was het enige wat ik op dat moment kon uitbrengen. Ik heb niet lang gewerkt in deze praktijk, maar geláchen dat ik heb met m’n cliënten!

{mos_fb_discuss:2}