Komt een therapeut bij de therapeut...

Ik zal eerlijk zijn. Ik ben niet geheel onbekend met therapie. Tijdens mijn studie psychologie heb ik al eens behandeling gehad, maar dat was toch vooral ook omdat de studie geheel niet voorzag in het goed begrijpen van mezelf. Sigmund, die van de Volkskrant, heeft daar ooit een heel goede cartoon over gemaakt (is die studie nog steeds zo slecht?). Tijdens mijn studie had ik echter nog nooit één therapeutisch woord tegen een betalende cliënt gezegd. En nu ga ik dus als therapeut in therapie.

Waarom dan deze therapie? Nou…ik wil lid worden van de vereniging voor Gedragstherapie en Cognitieve therapie en één van de eisen daarvoor is dat je in een zogenaamde leertherapie gaat. Zodat je ook eens weet hoe het is om aan de andere kant te zitten. Maar ook om je zelfinzicht te vergroten, of je innerlijke conflicten te verwerken, of je persoonlijke effectiviteit te vergroten. Om het met de wijze woorden van Confusius te omschrijven:

De wijze zoekt wat in hemzelf zit, de dwaas zoekt daarbuiten

Nadat ik eenmaal over mijn eerste twijfels heen was ging ik enige tijd geleden voor een eerste kennismakingsgesprek naar een leertherapeut die ik via het internet had gevonden. Eigenlijk begon daar mijn therapie al…want wat voor leertherapeut wilde ik nu eigenlijk? Wilde ik iemand die vooral heel empathisch was voor waar ik allemaal bij mezelf tegenaan liep, of wilde ik een zogenaamde ‘keiharde’ die me voortdurend zou confronteren met mezelf? En wat zou die keuze over mezelf zeggen?
Na enig nadenken besloot ik dan maar dat het wel iemand moest zijn die me stevig zou kunnen confronteren. Onder het motto ‘zachte heelmeesters maken stinkende wonden’ moest ik maar eens stevig aangepakt worden. Als we het doen, doen we het ook goed.

Toen ik richting mijn therapeut reed voor het eerste gesprek, ging er van alles door mijn hoofd. Waar wilde ik eigenlijk aan werken? Was mijn onzekerheid niet toch veel groter dan ik mezelf voorhield? Had ik wat ik in mijn verleden allemaal heb meegemaakt, nu echt wel al verwerkt? Durfde ik wel altijd mezelf te zijn in het bijzijn van anderen? Moet ik eigenlijk mezelf meteen bloot geven in het eerste gesprek, of helemaal niet? Kortom…genoeg vragen waarop ik misschien wel een geruststellend antwoord zou kunnen geven als een cliënt ze aan me zou stellen, maar nu het mezelf betrof kreeg ik het toch behoorlijk benauwd. Misschien zou ik al meteen in het eerste gesprek ontmaskerd worden als een slechte therapeut, of (erger nog) als een volledig gestoorde persoon.

Waarom was ik hier toch aan begonnen? Waarom doe ik dit mezelf toch aan? Zou ik niet toch gewoon ergens Italiaans ijs gaan verkopen in plaats van mezelf dit allemaal aan te doen? Ik kreeg, al wachtende in de wachtkamer van de leertherapeut, veel meer respect voor mijn cliënten. Ze hadden misschien wel net zo veel vragen en angsten als dat ik nu had. Ik probeerde ze wel op hun gemak te stellen, maar ik gokte eigenlijk altijd maar wat ik dacht dat ze prettig vonden. Zie je wel…ik ben vast geen goede therapeut…

Na ruim 30 minuten stond ik weer buiten. Het kennismakingsgesprek was voorbij en eigenlijk wist ik niet meteen wat ik er van moest denken. De therapeut had me niet ontmaskerd, maar zich ook niet afgevraagd waarom ik toch in vredesnaam bij hem kwam omdat er niets was om aan te werken. Eigenlijk was ik gewoon een therapeut die in leertherapie kwam. Of nog beter gezegd…een mens met veel onzekerheden, mijn eigen onverwerkte dingen uit het verleden en genoeg negatieve gedachten die heel aardig eens bewerkt zouden kunnen worden. Ik was zogenaamd normaal in al mijn gestoordheid. Dat was nou een gedachte die ik nog niet over mezelf had gehad.

Goh…die leertherapie zou me zo maar eens heel goed kunnen helpen…

Rogier Poels