Klooster

Onlangs verbleef ik in het Oosten van het land in een 17e eeuws kasteel. Voorheen was het particulier bezit , de laatste familie die het bewoonde kwam uit Duitsland. Na de oorlog viel het kasteel toe aan de Staat. Totdat het beschikbaar gesteld werd aan Benedictijner monniken die door de oorlogsjaren hun klooster verloren hadden zien gaan. De monniken bouwden eigenhandig met afvalmaterialen hun eigen abdij en toen dat klaar was, werd het kasteel beschikbaar gesteld als gastenverblijf voor mensen die rust en stilte verlangden voor een poosje.

Ik was er nooit eerder geweest, maar ik verlangde ook naar rust en stilte, voornamelijk om mijn boek te kunnen vervolmaken. Het kasteel, nog altijd gelieerd aan de abdij, is een oase van rust, gastvriendelijkheid, bezinning, stilte maar ook: ontmoetingen met anderen die net als ik, de drukke Randstad een poosje wilden ontvluchten. En dat leverde zeer interessante kennismakingen op. Het bleek al gauw dat ik een van de weinige nieuwkomers was. De meeste gasten komen er al sinds jaar en dag. Eenmaal zo’n adresje ontdekt en je wilt nergens anders meer zijn. Ik werd dan ook direct bij aankomst gewaarschuwd: “Pas maar op, want dit kasteel is verslavend” Ze hadden gelijk!

Je wordt er in de watten gelegd, alles wordt voor je gedaan, je hoeft zelfs je kop koffie niet zelf te pakken, het wordt bij je gebracht. Er zijn mogelijkheden te over om tot rust te komen, de prachtige bosrijke omgeving, waar je, als je vroeg gaat wandelen herten tegen komt. Er worden meditaties gegeven waar je aan mee kan doen, je kunt naar de abdij om diensten bij te wonen, mag, hoeft niet, er is een pastor met wie je kunt spreken, mag, hoeft niet, er zijn gezamenlijke maaltijden waar niemand z’n eigen stoel claimt, je kunt je terugtrekken in een van de zalen, op je kamer, binnen of buiten, kortom, je vult het maar in zoals je zelf wilt. Iedereen is vriendelijk, niemand vraagt wie je bent, wat je daar doet, hoe je leven eruit ziet, je mag er gewoon zijn.

Ik leerde daar Theun kennen. Een man van ongeveer 60 jaar, weduwnaar en aan zijn uiterlijk te zien iemand die niet wars was, of geweest was, van een forse scheut alcohol. Theun kwam daar al jaren en elke vrije vakantieperiode bracht hij door op het kasteel. Drie keer per jaar vertelde hij. Iedereen kende Theun, en Theun bracht zijn dagen daar door met fietstochten, praten met de andere gasten, hij was de gangmaker aan tafel, maar je kon hem ook aantreffen in de kapel van de abdij. “Hoe ben je aan dit adres gekomen Theun?” hoorde ik iemand aan hem vragen.’Door een psycholoog’ antwoordde Theun, ‘er was een tijd dat ik problemen had en toen zei die psycholoog dat ik hier eens heen moest, om tot rust te komen. Sindsdien kom altijd hier weer terug. Hier voel je je niet alleen, maar maak je deel uit van een gemeenschap, al is het maar voor enkele dagen of enkele weken en daar kan ik dan weer maandenlang op teren’

Ach, dacht ik glimlachend, een betere therapie had die collega-psycholoog niet kunnen bedenken voor deze in het dagelijks leven eenzame man. Hier kwam hij tot leven, hier was hij iemand. Iets wat hij in zijn thuissituatie niet had en misschien daarom ooit troost zocht bij de fels. Die had hij hier niet nodig. Een gesprekje, een groet, een grap, dat was voldoende voor hem. En dat genoot hij daar in het kasteel volop.