Kippenveltherapie

Onlangs had ik een cursus in Utrecht en toen ik om half zeven onder de douche vandaan kwam stond er  inmiddels al 6 km file op de route. Ik besloot om de goede adviezen van mijn collega's op te volgen en de trein te nemen. Ik had van te voren uitgezocht hoe laat ik dan moest vertrekken. Het enige waar ik niet aan gedacht had, was om een leuk boek op te zoeken voor de reis. Snel pakte ik een boek wat wel voor handen was. Directieve therapie een boek dat ik van een ex-collega had gekregen.
In de trein kon ik gelukkig een plekje bemachtigen en begon aan een hoofdstuk over rationele rehabilitatie RR.

Het sprak me erg aan. Het leek zo eenvoudig en simpel opgeschreven. Ik vroeg me af of het in praktijk ook zo zou werken. Je neemt een gevoel in gedachte en roept dat op. Elke keer als je het moeilijk hebt, haal je dit mooie moment even boven en je kunt de hele wereld aan. Zelf had ik mijn mooie moment snel gevonden. De eerste aanblik van mijn dochtertje, geen twijfel mogelijk die blik en dat gezichtje vergeet ik mijn leven niet meer en brengt nog steeds een gelukzalig gevoel naar boven. Ik merkte dat ik bij de gedachte alleen al begon te stralen. Ja dat zou bij mij wel werken dacht ik nog. Verder besteede ik er weinig aandacht mee aan. Ik had Utrecht centraal bereikt.

Een aantal dagen later was ik in gesprek met een client. Hij vertelde me dat hij zich zorgen maakte over het naderende einde van zijn maatregel. In het verleden was dat altijd reden geweest om een feestje te vieren. In zijn geval betekende dat zo snel mogelijk op zoek naar 4 gram coke en een krat bier. Hij vertelde dat hij bang was, dat het ook dit keer zo zou gaan en dat hij nu toch wel twee jaar clean was en nog geen terugval gehad had. Toen ik hem vroeg waar hij dan bang voor was, vertelde hij zijn verhaal over hoe het vroeger ging. Een heel ritueel van delicten plegen en geld regelen tot aan het gebruik en de dag erna. De dag van de kater de dag van het besef dat het weer voorbij was.

Ik vroeg hem of het dat allemaal waard was. Hij zei van wel en probeerde aan mij uit te leggen hoe geweldig het wel niet was als je coke gebruikte. Het zalige gevoel dat je bijna instant bereikt, tenminste als je goed spul hebt tenminste en dat was de laatste tijd wel minder. Tegenwoordig zat er veel te veel troep door heen. Ook was de ervaring nooit meer zo geweldig als de eerste keer. Waarschijnlijk te wijden aan zogenaamde tolerantie. Ik vroeg hem naar wat hij tot nu toe bereikt had en wat hem dat dan waard was. In eerste instantie zei dit hem niet zoveel. Ja hij was wel trots op zichzelf dat hij nooit terug gevallen was en hij was ook best wel tevreden met het feit dat hij nu weer een stapje verder was naar zelfstandig wonen.

Opeens begonnen zijn ogen te glimmen. Hij had op de zwarte markt voor een prikkie een geluidsinstalatie gekocht. Een van een heel goed merk. Terwijl hij dit aan het vertellen was krijg hij kippenvel op zijn armen. De simpele aanschaf van iets voor zichzelf waardoor hij van zijn muziek kon genieten was op dat moment het beste gevoel ter wereld en de vlak daarvoor beschreven cokeflash viel hierbij compleet in het niets. Ik moest denken aan de RR therapie. Dit moment dat zou hij moeten kunnen oproepen en koppelen aan zijn aflopende maatregel. Een positieve waarde toekennen aan dat wat hem bezig hield.

Ik vroeg of hij een feestje wilde bouwen als zijn maatregel afliep dat in tegenstelling tot de vorige keren juist positief zou zijn. Hij wist in eerste instantie niet goed wat ik bedoelde, maar toen we er wat uitgebreider over doordachten had hij een aantal goede ideeen. Hij kon zijn moeder uitnodigen in zijn nieuwe huis. Ze zou trots op hem zijn voor wat hij bereikt had. Ik gaf hem als huiswerk mee om elke keer als hij aan zijn aflopende maatregel dacht, om dat te proberen terug te denken aan hoe hij zich voelde toen hij zijn boxen aangesloten had. Je bedoelt weer dat kippenvel gevoel op te roepen, zoiets als  kippenveltherapie dus. Hij zou het proberen.

Twee weken later sprak ik hem opnieuw. Echt kippenveltherapie had hij niet gedaan, maar hij had zich deze twee weken wel ongekend vaak prettig gevoeld in zijn eigen huis. Hij had zijn familie uitgenodigd en uitgelegd waarom. Hij wilde een feestje bouwen omdat zijn maatregel afliep en dan wel op een heel andere manier dan normaal. De angst van twee weken terug was veranderd in een uitkijken naar de datum. Opnieuw zag ik de glinstering in zijn ogen en verscheen het kippenvel op zijn armen terwijl hij vertelde over zijn plannen. Niet alleen voor die datum, maar ook over wat daarna.

De volgende afspraak die we hadden was na het aflopen van zijn maatregel. Vol trots vertelde hij over het bezoek van zijn familie. Voor het eerst in zijn leven had hij zijn moeder uit kunnen nodigen en was hij niet te gast. Zijn moeder was trots op hem geweest. Het was een hele bijzondere ervaring. Het was ook de eerste keer in jaren dat hij zijn vrijheid op een andere manier vierde dan de zo gebruikelijke terugval. De dag erna vond hij het nog steeds lastig en eng, maar hij had geen trek gehad niet in hard drugs en niet in softdrugs. De afgelopen weken voelde hij zich een ander mens, een positieve instelling en kunnen genieten van wat hij heeft bereikt. Natuurlijk is hij er nog lang niet. Er is nog een lange weg te gaan en nog veel obstakels te overwinnen. Maar de kippenveltherapie die houden we erin.

{mos_fb_discuss:2}