Kiezen

Op het moment dat ik een belangrijke keuze voor mezelf moet maken, dan ben ik altijd geneigd om alles te rationaliseren. Ik ben geen gevoelsmens, of misschien ben ik dat wel, maar dan durf ik er in ieder geval niet blindelings op te vertrouwen. Een keuze die ik maak, laat ik in eerste instantie afhangen van wat ik denk dat de ander wil. Ik heb er namelijk geen enkel probleem mee om voor een ander te bepalen wat hij of zij zou moeten doen. Maar soms moet je keuzes maken voor jezelf. Mijn strategie is om er dan alle technieken op los te laten die ik kan bedenken om tot de juiste beslissing te komen.Geheel in de libermantraditie maak ik een pas op de plaats, omschrijf ik wat nu precies het probleem is, bedenk ik zoveel mogelijk oplossingen, overweeg vervolgens voor- en nadelen en kan vervolgens op basis van deze voor en tegens geen keuze maken wat nu voor mij de beste oplosing is, want anders had ik hem waarschijnlijk al direct uitgevoerd. De laatste twee stappen welke hulpmiddelen heb je nodig en leg een tijdstip vast en doe het!, worden daarmee omogelijk om uit te voeren.

Gelukkig ben ik niet voor 1 gat te vangen en heb ik nog meer technieken tot mijn beschikking.
Ik ga verder aan de hand van de 5 G's. Welke gebeurtenis is nu van belang, welke gedachten en gevoelens brengt dit met zich mee, welk gedrag zou ik hier tegenover kunnen zetten en welk gevolg heeft dit.

Deze laatste stap is funest. Het aantal beren op de weg is niet meer te tellen en de twijfel neemt alleen maar toe.
Ik probeer een balans op te maken. Wat zijn de voordelen op korte termijn, wat zijn de voordelen op langer termijn, wat zijn de nadelen op korte termijn en wat zijn de nadelen op langer termijn.
Ook met deze techniek zit het me niet mee. De voordelen op korte termijn van het oude gedrag zijn altijd groot, de nadelen op korte termijn te verwaarlozen, de voordelen van het nieuwe gedrag op langer termijn zijn mogelijk erg gunstig, maar met een sprong in het diepe natuurlijk altijd onzeker.

De meest veilige keuze is om het bij het oude te laten, maar tsja daar ben ik eigenlijk niet echt meer tevreden over.
Ik probeer vervolgens om de keuze dan maar aan het lot over te laten. Iene minne mutte... en op het moment dat duidelijk is welke keuze de winnaar is besluit ik om de spelregels aan te passen.

Want eigenlijk heb ik de keuze al lang gemaakt. Ik weet precies wat ik wil. Eigenlijk is het niet de vraag welke keuze ik wil maken, maar of ik het wel aandurf om mijn keuze tot uitvoer te brengen. Of ik denk dat ik het kan. Durf ik het aan om het zwarte gat in te duiken?
Onlangs tijdens een teamdag trokken wij als team de zwaan als teamtotem. Het lelijke eendje moest de sprong wagen, want pas dan kon hij als mooie zwaan terugkeren. Alle controle overgeven en ervoor gaan. Niemand wil toch een klein lelijk eendje blijven.
Met grote regelmaat is dit wat ik van mijn clienten verwacht, dat ze er helemaal voor gaan, dat ze inzien dat verandering goed is. Dat ze bereid zijn om alle twijfels achter zich te laten, een beslissing te nemen en tot actie overgaan. Niet langer in de fase van (voor)overwegen blijven hangen. Vol overgave leer ik ze bovenstaande technieken aan en probeer ze daarmee een handvat te geven om met hun twijfels om te gaan. In tegenstelling tot mijn eigen ervaring hoor ik vaak terug dat het werkt, mijn clienten zijn in staat om een keuze te maken en de gevolgen daarvan te accepteren. De keuze die ze maken is niet altijd de mijne, maar het is een keuze. Op deze momenten heb ik bewondering voor de mensen met wie ik werk. Dan vraag ik me welleens af of ik niet juist degene zou moeten zijn die een voorbeeld aan hen zou moeten nemen.

{mos_fb_discuss:2}