Kennismaking

Ik ben begin dit jaar aan een opleiding begonnen. Een goed gebruik is om dan de eerste bijeenkomst tijd te besteden aan kennismaken met elkaar. Je kent het wel zo’n rondje waarbij iedereen even iets over zichzelf moet vertellen. Maar wat is een kennismaking nu eigenlijk helemaal?  Volgens het woordenboek is dit het begin van een contact met iemand, of het bekend raken met iets.
In de eerste bijeenkomst van de cursus viel mij iets op. Namelijk dat kennismaken niet zozeer iets te maken heeft met de ander, maar veel meer met jezelf.

Wat zegt het namelijk over mij, dat ik ‘ met alle respect degene ben, van wie je het minst verwacht dat ze 7 uur in de week turnles geeft’. Misschien zegt dit meer over de persoon die deze zin uitsprak dan over mij. En wat zegt het dan over de persoon die hierop meteen mij aanwees?
Eigenlijk zegt het gedrag wat iemand , alleen iets in context met de verwachtingen die je van dit gedrag hebt. Het feit dat ik bij een kickboxer direct aan een man denkt, zegt vooral iets over mij.
Dat dit gedaan word, door een lange blonde, tengere jonge dame voldeed in alle opzichten niet aan mijn stereotype beeld en dus weet ik eigenlijk nog niets over haar.

Kennismaken heeft vooral iets te maken met verwachtingspatronen van de ander. In een studiegezelschap stel je jezelf voor en vertel je hierbij is over je studie en werkervaring. Op een feestje zal je wellicht eerder vertellen over je hobby’s. Een sollicitatiegesprek zal in eerste instantie met name gekenmerkt worden door het vertellen van kwaliteiten en motivatie. De verwachting is namelijk dat de ander hier iets over wil horen. Een kennismakingsronde in een groepsmoment in onze kliniek bestaat er juist weer uit om te vertellen welke middelen je hebt gebruikt en welke delicten je geleegd hebt. Iets wat in elke andere eerste kennismaking zeer waarschijnlijk het liefst niet genoemd zal worden.

Een intake gesprek is een zeer bijzondere kennismaking. Ik omschrijf mijn eerste gesprek altijd als even kennismaken met elkaar. Zodat we van elkaar weten wie we zijn. Echter mijn deel van de kennismaking stopt na het noemen van mijn naam en vervolgens verwacht ik van de ander dat hij mij zijn gehele levensverhaal uit de doeken doet.  Aan de hand van het vertelde verhaal, kijk ik vervolgens in hoeverre dit past bij mijn verwachtingen en indrukken.

Mensen zijn eigenlijk constant bezig om  de wereld te vangen  in termen van hokjes. De DSM IV is hier een prima voorbeeld van. Dat je op zo’n 400 verschillende manieren aan een diagnose kan voldoen zegt eigenlijk weinig meer over de persoon zelf.
Verdere verdieping in de ander door middel van gesprek of diagnostiek is dan aan de orde. Een proces dat kennismaking steeds objectiever maakt. Al blijft het zaak onderscheid te maken tussen Hypothese en feit. Een proces echter ook waarin de ander nog kwetsbaarder wordt en meer van zichzelf bewust en onbewust laat zien.

Van die kwetsbaarheid in kennismaking werd ik me zelf ook bewust in de eerste bijeenkomst van mijn studie. Ik werd namelijk ontmaskerd als columnist van dit forum.
Voor elke column zet ik mijn gedachten op papier en geef ik elke keer iets van mezelf prijs.  Opeens ben ik me er van bewust dat anderen mensen hier iets van vinden.  Dat men nu een invulling maakt van wie ik ben.  Want blijkbaar zegt dit alles iets over mij.

Kortom, aangenaam kennis te maken!