Indian summer

Ik zit op deze zwoele zomeravond op mijn balkon met een boek op schoot en kijk peinzend naar de spelende kinderen beneden mij. Een koel glas witte wijn binnen handbereik. Genietend van de laatste zonnestralen die mijn huid vandaag hebben bruin gebrand. Van binnen klinken zachte klanken: Die schone Mulerin”van Schubert en ik droom weg naar een ver verleden. Deze avond roept een Indian summer gevoel op en voert mij naar Amsterdam waar ik tot diep in de nacht op de Dam zat te bomen over de zin van het leven en wij allen overtuigd waren de wereld te kunnen verbeteren. Die middag hadden wij rond het Lieverdje gedanst. De politie achter ons aangekregen. Wij vierden de volheid van het leven. Wij wáren de volheid van het leven. Bereid om het op te nemen tegen onze hoogleraren, de kleinburgerlijkheid, het gezag. Vol met idealen zaten wij, studenten sociologie, psychologie, filosofie. Allemaal met lang haar en lange gewaden, de hippies van toen, de wereldverbeteraars, wij vierden de jaren zestig, ónze jaren zestig in die warme zomer, de Indian summer.  De Beatles waren in de ban van de Maharadja, een goeroe uit India. De Rolling Stones volgden hen en wij lazen Sartre, Fontaine, vonden dat Carl Marx het zo slecht nog niet zag en wij verguisden Amerika en hun Vietnam oorlog. Wij sprongen op de barricade voor alles waar wij tegenaan konden schoppen. Wie is van hout?

Nu lees ik Feyerabend. Die stelt dat alleen de liefde telt. De liefde is de volheid van het leven. Wetenschap vindt alleen maar leegte. Een leegte die wij in het werkelijke leven nooit tegenkomen maar die evenwel toch onze enige onbetwijfelbare waarheid is. Weg met de waarheid dan!

Waar zijn de idealen gebleven? Waar wordt de volheid van het leven nog gevierd? Waarom heeft anno 2008 de volheid van het leven plaatsgemaakt voor leegte die leidt naar verveling en apathie? Waarom laten we gelaten alles over ons heen komen en zoeken de psycholoog op als we het geluk niet meer (her)kennen? Is dat de schuld van de wetenschap? Wat vóelen wij nog bij de stroom van wereldwijde ellende die dagelijks via de media en internet over onze hoofden wordt uitgestort? Wáár gaan wij nog de barricade voor op?

Feyerabend stelt aan het eind van zijn betoog dat voelen belangrijker is dan denken. Om die conclusie te trekken heeft hij een lange denkweg afgelegd.

Ik zit op mijn balkonnetje en vier de zwoele zomeravond van deze Indian summer. De kinderstemmen zijn langzaam weggestorven, hier en daar laat een lome vogel nog wat geluid horen. Binnen zijn de klanken van Schubert stilgevallen en zacht klinkt nu op de achtergrond All you need is love.

Laat het je goed gaan.  

{mos_fb_discuss:2}