Hou van je Angst

Een hartslag van 16.000 slagen per minuut. Vandaag gaat het gebeuren. Ik sta veel te vroeg op en zet de drie wekkers die ik voor de zekerheid had gezet uit. Trillend sta ik onder de douche, en dat is niet van de kou. Vandaag ga ik voor 500 mensen een lezing geven. De paniek breekt uit bij alle rampscenario’s die door m’n hoofd suizen. Bang kunnen zijn voor dingen die je nog nooit hebt meegemaakt is misschien wel het meest dysfunctionele unieke kenmerk van mensen. Bang zijn voor een illusie, dat beseffen, en dan toch nog steeds bang zijn. De irrationele ratio in turbostand.

RETten tot de alternatieve rationele gedachten je tot wanhoop drijven. Ontspannen. Valeriaan vreten tot je voeten slapen, ademhalingsoefeningen doen tot je hyperventilerend smoezen gaat verzinnen om er onderuit te kunnen komen. Naar de plek des onheils fietsen en stiekem hopen dat je valt en een sleutelbeen breekt. Hopen dat je op je bek gaat zodat je niet meer bang hoeft te zijn om op je bek te gaan. Bidden om brand in de tent, een stroomstoring, of een massale griepgolf.

Maar Mexico gaat me niet redden. Waarom doe ik dit? Jaren geleden besloot ik om mijn angsten niet langer te vermijden. Sindsdien is die angst alleen maar toegenomen. Maar ik doe wat ik wil, en daar gaat het uiteindelijk allemaal om. Het belangrijkste besef daarbij was dat ik nooit van mijn angst af zou komen. Hoe dan ook zou ze altijd een belangrijke metgezel blijven op mijn weg naar mijn doelen. Angst is een variabele die niet valt te manipuleren. Decennia lang hebben therapeuten het geprobeerd. De frustratie van de generatie die symptomen bestrijdt is nog steeds voelbaar in GGZ-instellingen. Het is de vraag of iets als gezonde normaliteit wel bestaat. Kun je, net als bij een ziekte, genezen worden van je klachten, of zijn die klachten juist een onvermijdelijke bijwerking van een uitdagend, waardevol en doelgericht leven? Misschien moeten we niet langer proberen om symptomen te bestrijden, en kunnen we veel beter leren hoe we het beste met die symptomen om kunnen gaan.

Ben ik bereid om vriendschap te sluiten met mijn angst? Kennelijk kom ik nooit van die angst af, en moet ik haar als noodzakelijke voorwaarde meenemen naar de lezing toe. Waarom? Omdat ik niet wil vermijden. Liever bang, dan niets voelen. Liever ervaren en falen, dan niet ervaren.

Hoe meer ruimte je iets geeft, hoe minder last je er van hebt. Angst en Uitdaging vormen een ultieme synergie, mits je bereid bent de angst te erkennen, zonder dat je haar probeert te manipuleren. Zonder uitdaging valt de angst weg, en dus is die angst juist dé voorwaarde voor een uitdagend leven.


-Gijs


www.denkwatjewilt.nl