Hoezo Obsessief Compulsief?

Nooit geweten dat ik mezelf zo in de weg kon zitten. Ik wist altijd al dat behoorlijk eigenwijs en koppig was en dat ik veel behoefte heb aan zekerheid, controle en structuur, maar nu deze om mij heen weg vielen realiseerde ik me voor het eerst hoe hopeloos en machteloos het voelt als anderen beslissen over belangrijke zaken en je zelf geen controle kunt uitoefenen.
Eind vorig jaar besloten we om een huis te kopen. Als starters op de huizenmarkt, hadden we een mooie deal gesloten. Het verkrijgen van de hypotheek had echter wat meer voeten in de aarde. Na twee keer uitstel van ontbindende voorwaarde en uiteindelijk het uitstellen van de overdracht hadden we eindelijk zekerheid en kon ik eindelijk weer rustig ademhalen.

Op dat moment werd het tijd om de zolder op te ruimen. Ik bleek moeilijk in staat waardeloze dingen weg te gooien, ook als ze geen emotionele waarde hebben. Tsja boeken uit de jaren 70, misschien dat je er iemand anders nog een plezier mee doet. Videobanden in alle soorten en maten voor jong en oud. Die gooi je toch niet zomaar in de prullenbak en een verzameling hondenbeeldjes, uilenbeeldjes, peper en zoutvaatjes en bierglazen. Zou je daar niemand een plezier mee doen. Op dit punt voel ik me door mijn familie gelukkig geheel gesteund. Een kwart van de dozen op mijn zolder kwam van de zolder van mijn ouderlijk huis en een ander kwart kwam van de zolder van mijn opa.

Helaas bleek ik ook nogal terughoudend in het delegeren van taken of samenwerking met anderen. Ik voelde me dan ook zeer eenzaam tussen al mijn dozen op zolder, maar ik denk toch niet dat iemand anders het net zo goed uit had kunnen zoeken als ik. Stel je voor zeg, dat er toch echt iets belangrijk zou zitten in een van die dozen die al 10 jaar niet meer van de zolder af geweest waren.
Uiteindelijk is er zeker de helft bij de kringloop of op de stort terecht gekomen. Maar je kunt je nog altijd afvragen of de rest nu toch echt noodzakelijk is.

Toen kwam de verhuizing en kwam ik tot de conclusie dat ik toch wel lichtelijk de neiging heb om me te richten op details, regels, lijsten, orde, organisatie of schema's, waarbij het hoofddoel van de activiteit uit het oog verloren wordt. Vroeger voor mijn examen heb ik ook uren gespendeerd aan het maken van een schema. Niet dat ik dat nodig had, want de stof kende ik al wel, maar het gaf rust om te weten dat je het goed voorbereid had. Nu tijdens de verhuizing had ik ook grote behoefte aan een schema. Het ontbreken van een strak plan zat me dan ook ontzettend in de weg. Al moet ik toegeven, dat van voor naar achter en van boven naar beneden alles wegruimen uiteindelijk ook voldoet.

Nu de stress van de verhuizing erop zit heeft mijn relatie het overleefd, mijn kind is nog altijd haar vrolijke zelf en ik ben nog nooit zo blij geweest dat ik weer naar mijn werk mocht. Gelukkig maar, want ik begon toch ernstig te twijfelen of dit allemaal nog wel normaal was.