Hij en Zij

Over rituelen gesproken. Mijn zaterdagochtend bestaat niet anders dan uit rituelen. Zodra ik de moed heb gevat om het heerlijke warme bed te verlaten strompel ik naar het koffiezetapparaat. Door de week is het eerst douchen, maar op zaterdagochtend is de koffie echt veel belangrijker. Als de eerste bekende klanken van geborrel en gebruis uit het apparaat opstijgen, gaat mijn strompeltocht verder. Volgende halte is de voordeur. Daar zit, als de krantenjongen geen kater heeft van de vrijdagavond, steevast ‘mijn’ Volkskrantje in. Nog wat wazig scan ik vlug de voorkant van de krant om te kijken of ik ’s nachts niet iets groots heb gemist. Een tsunami, een aardbeving of toevallig een enorme daling van de benzineprijs. Meestal is dat niet het geval.

Met een beetje geluk (en een kwestie van langzaam strompelen) is het koffiezetapparaat klaar met zijn core-business en kan ik het zwarte goedje rustig inschenken. Beetje suiker er bij en klaar is Kees. Gewapend met mijn kop koffie en de Volkskrant maak ik een keuze uit de favoriete plekjes in huis waar ik de krant kan gaan lezen. Zo breng ik tenminste nog enige nuance in het verder redelijk strakke ritueel. Tussen de moddervette katernen zoek ik het Magazine want ik ben nu eenmaal niet iemand die het lekkerste voor het laatst bewaard, maar gewoon meteen het hoofdgerecht opsoupeert.

Het Volkskrant Magazine is een soort Glossy voor het volk. Nou ja, niet het hele volk, want er staan ook designmeubelen in, maar toch, het staat wel dicht bij de mensen. Zelfs bij het lezen van het Magazine heb ik mijn ritueel. Toen Martin Bril er nog in stond (die is nu even op vakantie…) bladerde ik eerst naar zijn column. Onderwerpen als naakt recreëren, schoenen met kwastjes en de besognes van zijn dochters worden door zijn droge cynisme en zelfspot aangenaam om te lezen. Vervolgens is het doorbladeren naar de column van Sylvia Witteman. Het verschil tussen deze twee columns zou je kunnen typeren als het verschil tussen Nederland 1 (Martin) en, eehm…ja wat eigenlijk? Nou ja, Sylvia leest gewoon lekker weg.  Doordat ze al jarenlang in het buitenland woont (eerst Rusland, nu al weer een tijdje in Amerika) krijgt haar Oerhollandse kijk op culturele zaken een beetje sappigheid. Onderwerpen als koelkastmagneetjes blijken ineens toch behoorlijk interessant.

Al nadenkend over de verhouding tussen de column van Martin en Sylvia (misschien RTL 4?) strompel ik opnieuw naar het koffiezetapparaat. Misschien dat het tweede kopje koffie wel kan fungeren als echte startknop. Maar voordat de dag dan werkelijk kan beginnen, blader ik eerst nog snel verder naar de rubriek Hij – Zij. Dit is het volgende hoogtepunt van de zaterdagochtend en het komt wel eens voor dat ik me dan verplaats naar een ander favoriet plekje in huis. Op twee bladzijden laat Corine Koole twee partners vertellen over hun relatie en hoe deze tot stand is gekomen. De ‘Zij’ vertelt over hoe ze hem tegenkwam en over zijn vreselijke witte sokken viel. De ‘Hij’ was zich van geen kwaad bewust en viel toch vooral voor haar kordate uitstraling. De manier waarop Corine de verhalen weergeeft is pakkend. Als de ‘Hij’ vertelt over de eerste keer dat hij haar ouders zag kun je haast niet wachten om te lezen hoe de ‘Zij’ daar over dacht. Het verschil in perspectief is soms ontroerend (het betekende veel meer dan je gedacht had) en soms ontnuchterend (als de romantiek als een zeepbel uiteenspat door een detail dat eerder werd weggelaten, zoals een gelaten scheet). De meeste verhalen zijn gelukkige verhalen, maar bijna altijd lees je ook over de hobbels, eerder verbroken relaties en de moeizame tijden. Het is zo heerlijk normaal. Bij het lezen denk je ook onherroepelijk over je eigen verhaal na. Hoe was je eigen eerste ontmoeting en wat zal jouw ‘Zij’ over de verschillende onderwerpen vertellen. Natuurlijk kun je het gewoon wel aan je partner vragen, maar dan heeft Corine Koole het nog niet verwoord en leest niet heel Nederland mee. Nee, als je met je relatie in de Volkskrant Magazine komt, heb je het gemaakt.

Als ik dan, als toetje, nog even snel de restaurant recensie van Mac van Dinther heb doorgelezen is het tijd voor de rest van de dag. Het ritueel is voorbij, de boodschappen, stofzuiger en sportschool wachten. Volgende halte: douche. Misschien dat ik daar nog op de verhouding tussen de column van Martin en Sylvia kom (Nederland 3 ofzo?).