Het regent depressies

De afgelopen maanden hebben we er stevig op los gemopperd. Uiteraard over het meest besproken onderwerp: het weer. Het is een wonderlijk verschijnsel dat wij als seizoensmensen toch zo gevoelig zijn voor weersinvloeden.

We willen massaal naar de zon, maar als we al te lang in zonnige oorden zijn, waar de dagen eender zijn wat temperatuur en zonne-uren betreft, verlangen we naar het Hollandse weer terug met zijn Ruisdael luchten, voorbijrazende wolken, regen en wind. Wij houden van de seizoenen, met elk zijn eigen charme. En toch hebben de seizoenen waar we zo van houden ook een minder leuke kant: met het vallen van het blad overvalt veel mensen een gevoel van somberheid, prikkelbaarheid, de dagen worden korter en grijzer en onze stemming wordt ook grijzer. In de winter kunnen we last hebben van winterblues en verlangend kijken we uit naar de lente, het lengen van de dagen, het uitlopen van de blaadjes en de komst van de zon, al is het maar een waterige.

Deze zomer maakt volgens de statistieken kans om de slechtste zomer ooit te  worden. Te veel regen, te weinig zonuren, te koud.  Dus pakken we, voor wie de kans krijgt, met een last minute vakantie wat zon mee uit warmere landen om er straks weer tegen te kunnen. Maar niet iedereen heeft daartoe de middelen of de tijd. De achterblijvers moeten  het doen met wat de weerman of -vrouw voor ons in petto heeft: een te vroeg ingezette herfst met veel wind en veel regen. Het regent daarom niet alleen hemelwater, het regent ook depressies. Elk jaar zien we in de praktijk met het vallen van het blad het aantal cliënten met depressieve klachten toenemen. Doorgaans wordt dat pas eind september, begin oktober merkbaar. Maar dit jaar begon dat al in augustus, een toename van mensen die zich ongelukkig en somber voelen. Waar anderen, die minder gevoelig zijn voor weersinvloeden, zich verheugen op de herfst en de winter, de gezellige lange avonden thuis, de kaarsjes weer aan, lekker bij de warme haard kijken naar de regen buiten, krijgen de mensen die er wél gevoelig voor zijn allerlei ongemakken. Zij hebben meer last van vermoeidheid, hoofd- en spierpijn, zij worden somber, hebben moeite om aan een nieuwe dag te beginnen en zouden het liefst een winterslaap houden. Want voor hen zijn de herfst en de winter vooral lang en koud, maanden waar maar geen einde aan lijkt te komen. Grauwe grijzze dagen rijgen zich aaneen en zij hebben moeite zich er een weg door te banen. Vaak kléden sombere mensen zich ook in die kleuren, niet iedereen heeft er erg in dat ook de kleding die je draagt kan bijdragen aan de stemming. Het schijnt een combinatie te zijn van het aantal uren daglicht, luchtvochtigheid en temperatuur die mede verantwoordelijk is voor het ontstaan van de zogeheten winterdepressie. Een term die vaak al te ruim genomen wordt: de zuivere winterdepressie komt niet heel vaak voor. De zuivere depressie gelukkig ook niet, al plakken veel mensen dat etiket op hun sombere stemming. Net zoals veel drukke kinderen wat al te gemakkelijk het etiketje ADHD krijgen opgeplakt. Iets meer nuance kan een wereld van verschil maken, zoals we ook met iets meer nuance naar de seizoenen kunnen kijken. De herfst en de winter zijn niet alleen grijs, somber en donker, integendeel, de herfst tooit zich in een enorme hoeveelheid prachtige kleuren, van oker tot dieprood en in de winter kun je prachtige kleuren zien, wit, lichtblauw en violet, met een schitterend strijklicht. Als je dat kunt zien, dan valt er met de regen slechts water over je heen, en misschien iets minder een somberheid die je belemmert om vrolijk te zijn en te genieten van de seizoenen. 

< Vorige		Volgende >