Het pedo-dilemma

Als hulpverlener moet je empathie tonen, en je eigen emoties zoveel mogelijk thuis laten. Je moet betrokken zijn, en objectief. De dunne lijn tussen afstand en nabijheid is niet altijd zichtbaar, zeker als persoonlijke emoties overheersen. De meest betrokken therapeuten zijn daardoor het meest kwetsbaar, terwijl de sterkste therapeuten vaak als afstandelijk en kil bestempeld worden. "Moeilijk vak hoor", zegt mijn moeder droog. En daarmee heeft ze eigenlijk alles gezegd.

Ik wil Benno L. begrijpen, zonder dat ik verval in die persoonlijke emoties, en dus zonder dat ik van de L gelijk een Lul maak. Zodra ik hoor wat een pedofiel gedaan heeft schiet ik namelijk gelijk in de preventieve castratie-modus. Met reactieve passieve agressie probeer ik dan de illusie van rechtvaardigheid nieuw leven in te blazen. Ik word dan boos en ga druk lopen roepen dat alle pedofielen alleen nog testikel-loos door het leven mogen gaan, met in hun kielzog een vrachtwagentje of zeven aan verplichte anti-testosteron-medicatie. Nog voordat ik nuchter probeer te begrijpen wat de man bezield heeft word ik alweer boos en zie ik dat er rechts boven mij een vakje met Ongeschikt wit wordt ingekleurd.

Een gevoelig onderwerp dus, vooral omdat de vrijheid van iedereen ter discussie staat. Want ook de veroordeelden hebben recht op een tweede kans. Veroordeelde pedofielen moeten dus de kans krijgen om zich te rehabiliteren, want als je iedereen na het eerste vergrijp opsluit of afschrijft, dan ben je geen haar beter dan Hitler. En dus krijgen mensen die aantonen dat ze van hun fouten geleerd hebben de kans om die fouten niet nog een keer te maken. Dit idee is te mooi om los te laten.

Tegelijkertijd steken de statistieken ons venijnig in de rug. Minimaal 70% van de vrijgelaten pedofielen recidiveert. Mooi woord wel, recidiveren. Chique. Feitelijk betekent dit woord in dit geval: het compleet ruïneren van een leven, en de levens van de ouders om dat leven heen. Psychische moord dus. Voor altijd verminkt, ongelukkig, depressief, bang, enzovoort. Nooit een normale relatie, schuldgevoel, schaamte, automutulatie, kortom; de hel op aarde. Pedofielen maken zoveel kapot dat je je af kunt vragen of ze een tweede kans verdienen. Weegt het recht op rehabilitatie van de 30% die zijn handen thuis laat op tegen de ellende die de overige 70% alsnog veroorzaakt? Mijn hoofd zegt dat dat moet, mijn hart zegt dat het niet mag.

-Gijs

www.denkwatjewilt.nl