Het Knight Rider-gevoel

Ja en dan word je dus 32, en heb je nog steeds geen enkel idee. God zij dank zijn je meeste vrienden jonger dan jij, en mag je als opgevoerde puber toch nog een heel klein beetje jezelf zijn. Maar altijd is er Die Ene Verstandige; die rept over allerlei Verstandige Dingen. Over Die Vaste baan, en dat Geregelde Leven.

En jij snapt er niets van. Je voelt je een verloren kind in een veel te groot lijf, met een hoofd dat dingen roept waar je als kind niets van begrijpt. Je bent volwassen, maar God o God; wat ben je het eigenlijk totaal niet.

Eigenlijk wil je het liefste linea recta terug de baarmoeder in. Of in ieder geval gewoon weer spelen zoals toen. Naïviteit is een benijdbare eigenschap, zeker voor iemand die minimaal de helft van wat hij ooit heeft geleerd het liefst direct weer zou willen vergeten.

En dan ineens kruipt er een zachte toon binnen in je bewustzijn. Langzaam, van zacht naar steeds harder, herken je de knight rider ringtone, en begin je wanstaltig genânt te giechelen. Een diepe herinnering aan de naar afro-achtige proporties neigende krullenbol van David Hasselhoff omarmt je. De gevoelsreferentie aan de onverwoestbare pianozwarte beschermengel KIT vertelt je precies wat je hart bedoelt.

Een vriend belt je op, en hij heet nog David ook. Dubbel geluk. Of ik ook naar de vergadering blabla artikel al af blafblaf is het gelukt met het onderzoeksvoorstel blehbleh; en het gevoel is weer weg.

Je ziet iedereen om je heen dus serieus zijn, en je snapt er niets van. Zelf ben je enkel in staat tot spelen; flauwe grappen maken, dansen, drinken, en lachen om morgen. Omdat je geen idee hebt wat er morgen gaat gebeuren. Omdat je geen flauw benul hebt van waar je naartoe wilt.

En dan komt het allerergste: iedereen die serieus is vertelt je dat je dat kind-gevoel juist zo lang mogelijk vast moet blijven houden. Dat volwassen worden altijd nog kan, en dat ze eigenlijk zo jaloers zijn op jouw vrijheid.

De serieuzen bejubelen dus de dromer, maar doen ze dat echt? Want als het zo slim is wat je doet, waarom doen ze het dan zelf niet? De dubbele bodem van geveinsde bewordering klapt met een harde knal in elkaar. Ben je echt zo vrij, of sta je stil? Vinden de serieuzen werkelijk dat je doet wat ze zelf heimelijk ook zouden willen doen, of ben je gewoon een mooie tegenpool waar ze zich tegen af kunnen zetten?

Als het echt zo verstandig is om onverstandig te blijven, dan hebben de verstandigen hun verstand dus ergens op hun weg verloren; ergens in de tragiek van de tijd en volwassenheid.

Dat snapt zelfs dit kind nog.

-Gijs

www.denkwatjewilt.nl