Help uw naasten lief
Op Schiphol krijg je het gevoel dat, als alles er omheen in de brand zou staan, Schiphol toch gewoon zou blijven draaien. Het is een soort zelfstandig organisme van Starbucks, dure maar smerige sushi en mensen die continu in beweging zijn. Misschien dat ik het daarom zo leuk vind om er stil te staan. Schiphol in je eentje, met veel tijd voor koffie, heeft iets melancholisch, als een donkere snelweg in de nacht. Het dubbele gevoel van komen en gaan wordt hier prachtig voor je neus ontvouwen. Graag kom ik er wat eerder dan planmatig noodzakelijk, zoals ook nu. Ik hoor de verschillende talen om mij heen, die allemaal verhalen over één gemeenschappelijke passie: reizen!
Mijn beste vriend zei ooit dat het reizen zelf eigenlijk heel vervelend is, en dat het in feite heel eigenaardig is dat zo veel mensen er zo van houden. Misschien willen we voorkomen dat we te lang stil staan, waardoor we ontdekken dat onze uiteindelijke bestemming altijd de dood is. Reizen is daarmee dé manier om geestelijk te kunnen overleven.
In Bankok lijkt alles precies hetzelfde als in elke andere stinkende kutmetropool. De mensen in de metro staan er net zo verveeld voor zich uit te sms-en als bij ons. Tot je de trein naar het noorden neemt en dwars door de sloppenwijken rijdt. Ik val van de ene verbazing in de andere en krijg maar niet de tijd om geestelijk even op adem te komen. Prachtige tempels worden afgewisseld door hutten met mensen die in hun eigen afval iets te eten proberen te zoeken.
Ik ben de enige buitenlander in de trein en daarmee ongeveer een have meter langer dan iedereen, een literpak vanillevla blonder dan iedereen, en de enige zonder bruine ogen. Zodra je het toerisme de middelvinger geeft ontdek je een land pas echt. Jezus wat een armoede, en toch lijkt iedereen de grootste lol te hebben. Op het treinstation kwam ik gehaast en uitgedroogd aan en keek ik ineens in de blije gezichten van twee graatmagere boeddhisten. Ik lachte terug en werd er direct rustig van. En nu ik in de trein zit weet ik niet wanneer ik uit moet stappen en geeft ook dat me ergens een rustig gevoel. Alsof het niet zoveel uitmaakt waar je naartoe gaat, zolang je maar onderweg bent.
Volgens boeddhisten is alles wat leeft heilig en dient alles en iedereen dus met liefde en respect behandeld te worden. En dus lopen er zwerfhonden dwars door de tempels heen, en wordt er altijd voor alles en iedereen gezorgd, onvoorwaardelijk. Als je een Thai iets vraagt zal hij niet rusten voordat hij je perfect geholpen heeft. Je ziet de opluchting in de gezichten van die mensen als je aangeeft dat ze echt niet helemaal mee hoeven te lopen naar het hotel, en dat je echt helemaal gelukkig bent met alle adviezen. ‘Gelukkig, ik heb iemand echt kunnen helpen’, zie je ze dan opgelucht denken. Het helpen en steunen zit hier in het wezen van de mensen verankerd. Nog nooit voelde ik me ergens zo snel thuis als hier.
En dus is het met 30 graden op naar vier weken vol massages, schandalig lekker en goedkoop eten en reizen tot de dood er ooit op volgt. Vanuit dit prachtige land dat het hulpverlenen heeft uitgevonden groet ik u!
-Gijs Jansen
| < Vorige | Volgende > |
|---|