Have a Prison Break

Slopend. Ik kan mijn kerstvakantie niet anders omschrijven. Ik dacht mijn vriendin een paar weken geleden een plezier te doen door haar seizoen 1 van Prison Break te geven. Daarin speelt een man die door vrouwen wordt getypeerd als een vaginale tsunami. Als Michael Scofield in beeld komt moet je als man een zak over je hoofd trekken en genadeloos toeslaan. Pavlov kan een puntje zuigen aan de secretie-reactie die deze man bij vrouwen uitlokt. Eigenlijk zou je bij elke dvd-box gratis een mega-pack Tena Lady’s moeten krijgen.

Na lang overleg met de katten bleek dat ik mee mocht kijken, zolang ik mijn handen maar thuis hield en geen egocompenserende zeik-opmerkingen zou maken, wat de groep minder mooie mannen zo schrijnend aandoenlijk kan kenmerken. Vanaf aflevering 1 zaten we vervolgens middenin het verhaal van twee broers die vechten voor gerechtigheid, en er ondertussen een complete pokkenbende van maken. Omdat je de dvd-box hebt kun je kijken wanneer je wilt. De opmerking “Ahh toe, nog eentje?” was daardoor ineens niet meer alleen op bier van toepassing.

Inmiddels zijn we bijna bij seizoen 4, en hebben we nog steeds geen antwoord op al onze vragen. Met elke cliffhanger wordt onze wanhoop groter. Wat mijzelf betreft: het enige lekkere wijf in de serie is inmiddels Heel Erg Dood, en ik merk dat ik al bijna een seizoen lang naar een tietloze serie zit te kijken. En tóch blijft het boeiend. Beter kan ik het spanningsveld niet omschrijven.

Vriekante ogen. Dromen dat je Scofield helpt met uitbreken, en dat hij op zijn eigen mysterieuze fluistertoontje zegt dat hij je vertrouwt. Wakker worden met de vraag hoe je in vredesnaam het probleem van het noodaggregaat dat de hekken alsnog onder stroom zet gaat oplossen. Het lekkere wijf naast je herinnert je eraan dat je gelukkig nog steeds hetero bent. Pfew. Dat scheelde weinig.

Het houdt gewoon nooit op. We willen als mensen een rond verhaal, rust en het gevoel dat alles weer op de goede plek staat. De inleefbare agressie in Prison Break is snijdend. Eigenlijk wil je meedoen, de kloodzakken op hun bek slaan en a good guy in a very bad way zijn. Rechtvaardigheid die over lijken gaat. Oestrogeen van Scofield voor haar, testosteron van hard en terecht op een hoofd slaan voor mij. Ahh vooruit, nog eentje dan.

-Gijs

www.denkwatjewilt.nl