Graaien

“Ik moet toch overleven?”

Deze retorische vraag stelt de jongeman die tegenover mij zit.  Hij heeft zojuist verteld hoe hij via een truckje de belasting pootje gelicht heeft. Voor hem was het noodzakelijk want, zo rekent hij hardop voor, als wil hij zichzelf legitimeren, “ik zit al lang in de ziektewet en krijg nu maar 70% van mijn basisloon. Ik krijg geen onregelmatigheidstoeslag meer, dus dat gaat er ook nog vanaf. Ik heb dan nog geen 800 euro netto over. Daarvan moet ik de schulden van mijn moeder afbetalen, want ik wil niet dat mijn moeder in de problemen zit. Dan moet ik nog de ziektekostenverzekering betalen, en het gas, en de elektriciteit, en water. En de huishuur. Dan hou ik niks meer over om van te leven, dus heb ik het zo opgelost. Zo heb ik elke maand een beetje geld om boodschappen van te doen. Ik eet maar één keer per dag. Kleren koop ik nooit want daar is geen geld voor. Ik krijg soms eens wat van mijn neef. Ik lees in de krant dat die grote bankjongens dikke bonussen krijgen en de vastgoedjongens speculeren met beleggingen, rijke mannen zetten hun geld in het buitenland weg. Dat is stelen van de belasting. En ik weet wel dat ik dat nu ook doe, ik weet ook dat het eigenlijk niet mag.  Zodra ik helemaal hersteld ben en weer mijn volle loon heb, dan geef ik het wel op hoor. Maar nu kán het niet”

Ik luister naar hem. Armoede bestaat niet in dit land wordt weleens gezegd. Iedereen die wíl werken, die kán ook werken. Niemand hoeft arm of werkloos te zijn. Dit soort uitspraken wordt doorgaans gedaan terwijl men met een glas wijn op de bank, bij de open haard gezellig met vrienden de toestand in de wereld en in het bijzonder de toestand in het land bespreekt. Waar mensen het lef vandaan halen om zulke beweringen te doen is me een raadsel. Het moeten wel zeer wereldvreemde en welgestelde mensen zijn die dit zeggen, want de werkelijkheid is heel anders. We leven in een illusie en houden massaal de werkelijkheid buiten de deur. Dagelijks heb ik mensen in mijn spreekkamer die zijn vastgelopen in deze maatschappij. Omdat niemand zich om hen bekommert want de politiek predikt de eigen verantwoordelijkheid. Over zorgzaamheid voor elkaar heb ik hen al lang niet meer gehoord. Wel over respect. Maar respect heeft voor de onderklasse een geheel andere lading dan wat politici daarmee bedoelen. Juist nu in deze economische crisis komen dagelijks verhalen naar boven van lieden die zich onterecht verrijken met bonussen, dubieuze en veel te hoge salarissen, snoepreisjes, torenhoge onkostendeclaraties, allemaal van de belastinggelden. Het is uiteindelijk de onderklasse die het betaalt. En daar zijn talloze mensen die moeten overleven, geen eten hebben, geen kleding en geen kansen.

De jongeman is uitgepraat. Hij kijkt me aan en zegt: “Het is niet goed hoor, wat ik doe, maar hoe moet ik anders leven?” Hij staat op en vertrekt. Kruimeldiefje. Gelijk heeft hij!

< Vorige		Volgende >